Pornopandemie: Hoe zijn we hier terechtgekomen?

Jonathon van Maren 3

Volgens Jonathon van Maren zijn smartphones en sociale media belangrijke aanjagers geweest van de pornopandemie. Hij geeft ook enkele adviezen over hoe we hieruit kunnen komen.

In deze lezing vind je:

  • Een culturele analyse: van ontwikkelingen in het verleden tot AI en de toekomst. Welke trends kunnen we de komende jaren verwachten?
  • Welke culturele ontwikkelingen hebben geleid tot het wijdverbreide gebruik van pornografie?
  • Welke hulpmiddelen en platforms gebruikt het ‘pornovirus’ om zich zo snel te verspreiden? Hoe stimuleren of vergemakkelijken sociale mediaplatforms het gebruik van pornografie?
  • Wat zijn de gevolgen van AI en waarom zal AI deze ontwikkelingen waarschijnlijk versnellen?
  • Hoe ziet de toekomst van pornografie eruit? Wat kunnen we de komende jaren verwachten?

Inleiding

Op 9 januari 2007 veranderde de wereld. Tijdens de Macworld-conferentie in San Francisco, Californië, kondigde Apple-CEO Steve Jobs op het podium de komst van de iPhone aan. In juni van dat jaar kwam het toestel op de markt. De opkomst van de smartphone was een van de snelste technologische ontwikkelingen in de moderne geschiedenis. Binnen tien jaar had bijna iedereen er een.

In mijn vorige presentatie heb ik onderzocht hoe de pornografiepandemie eerst de seculiere cultuur overspoelde in de vorm van tijdschriften, video’s en dvd’s, en vervolgens ook de christelijke gemeenschap bereikte toen de ‘digitale wereld’ zijn intrede deed. De geschiedenis van de smartphone laat in veel opzichten zien hoe onze cultuur door pornografie is veranderd.

Hoe zijn we hier terechtgekomen?

Voor vorige generaties betekende het verkrijgen van pornografie dat men een seksshop moest bezoeken of in een winkel een ingepakt tijdschrift moest kopen. Wie porno wilde bekijken, moest naar een ruimte achter in de winkel gaan – meestal afgeschermd door een gordijn – om daar een videocassette te huren, of naar een louche bioscoop gaan.

Pornografie was dus wel beschikbaar, maar minderjarigen moesten heel wat moeite doen om eraan te komen. Meestal leenden ze het materiaal van een vriend of bekeken ze het samen met hem. Tijdschriften en videocassettes werden vaak meegenomen bij volwassenen die ze hadden gekocht. Wanneer oudere volwassenen mij vertellen over hun pornogebruik, beschrijven ze bijna altijd hoe ze tijdschriften of videocassettes vonden die van hun vader, oom of buurman waren. Totdat ze dergelijk materiaal zelf legaal konden kopen, waren ze aangewezen op wat ze op zolders en in kelders konden vinden of wat verborgen lag in laden en kasten.

De hoeveelheid pornografie die men kon bekijken, werd beperkt door allerlei praktische omstandigheden. Men moest bijvoorbeeld een plek vinden waar de videobanden bekeken konden worden zonder betrapt te worden. Ook moesten de tijdschriften verborgen worden gehouden. Kinderen werden vaak blootgesteld aan het schadelijke materiaal dat volwassenen mee naar huis namen, maar pornografie bleef over het algemeen een verderfelijke bezigheid van volwassenen.

De technologische vooruitgang ging hand in hand met het verval van de morele normen. Daardoor werden maatschappelijke veranderingen niet alleen mogelijk, maar ook aangewakkerd. Journalist Patchen Barss merkt op dat de wijdverbreide beschikbaarheid van videorecorders mensen in staat stelde om in alle privacy naar porno te kijken. Pornografie kwam daardoor ‘tot bloei als een economische en technologische grootmacht’.

In 1981 bestond 75% van de voorraad bij videotheken in Nederland uit onversneden pornografie.

Toen kwam het internet. De stortvloed aan pornografie die de samenleving overspoelde, veranderde daardoor in een vloedgolf. Volwassenen konden pornografie bekijken op computers, laptops en vrijwel elk ander apparaat met een wifi-verbinding.

Kinderen konden dat ook. Een generatie kinderen en tieners begon online pornografie te bekijken. Toen smartphones hun intrede deden en ouders deze aan hun zonen en dochters gaven, had ieder kind en iedere tiener met een telefoon een minipornobioscoop op zak.

Een predikant beschreef de situatie als volgt: een kind dat tegenwoordig in een gemiddeld huishouden woont, waar allerlei apparaten met internettoegang aanwezig zijn, bevindt zich in een situatie die vergelijkbaar is met die van de vorige generatie. Het is alsof de huizen toen vol stonden met kasten vol pornobladen. Ouders hoopten of gingen er eenvoudigweg van uit dat hun kinderen die kasten nooit zouden openen, zelfs niet op een moment van zwakte, nieuwsgierigheid of verleiding.

De toegangspoort via sociale media

Sociale media zijn een belangrijke toegangspoort geworden tot pornografie en seksueel getinte afbeeldingen. De afgelopen jaren hebben leerlingen van reformatorische scholen mij keer op keer verteld dat zij voor het eerst seksuele afbeeldingen op sociale media zagen. Velen van hen noemden Instagram als het platform waarop zij deze afbeeldingen voor het eerst tegenkwamen.

Naarmate mensen een steeds groter deel van hun leven in de ‘digitale wereld’ doorbrengen, is de kans om met pornografie in aanraking te komen sterk toegenomen. Volgens een onderzoek uit 2026 brengen Nederlandse jongeren tussen de 15 en 35 jaar bijna vier uur per dag door op sociale media. Dat komt neer op ongeveer één volledige dag per week. In 2025 maakte 93% van de Nederlandse jongeren tussen de 12 en 24 jaar gebruik van sociale netwerken.

Uit een Nederlands onderzoek uit 2025 bleek dat 33% van de Nederlandse jongeren tussen de 12 en 25 jaar ongewenste seksueel getinte afbeeldingen, video’s of berichten had ontvangen. Uit hetzelfde onderzoek bleek dat Snapchat, Instagram en WhatsApp de platforms waren waarop online seksuele intimidatie en misbruik het vaakst voorkwamen.

Zoals het tijdschrift Forbes enkele jaren geleden al opmerkte:

De Instagram-site van Facebook wordt overspoeld door pornografie en andere seksueel getinte afbeeldingen en video’s die toegankelijk zijn voor de vele tienergebruikers van de site. Dit is opmerkelijk, gezien de strenge regels van Instagram op het gebied van naaktheid. Het platform is in het verleden zelfs bespot vanwege deze regels. Volgens de Communityrichtlijnen van de site is zelfs ‘artistieke’ naaktheid verboden… Toch is de schunnige inhoud op Instagram niet moeilijk te vinden. De hashtag Sexy telt meer dan 57 miljoen berichten, waarvan vele fragmenten uit pornovideo’s zijn, terwijl de hashtag porngirls er meer dan 300.000 telt.

Volgens de interne bevindingen van Meta, die vorig jaar werden gepubliceerd, kreeg 37% van de gebruikers tussen de 13 en 15 jaar wekelijks te maken met ten minste één vorm van onveilige inhoud of een ongewenst bericht. Het ging daarbij onder meer om ongeveer één op de zeven gebruikers die wekelijks werden geconfronteerd met inhoud over zelfbeschadiging, ongewenste seksuele inhoud, discriminerende berichten of informatie over alcohol en drugs. Maar liefst 79% gaf aan ongewenste seksueel suggestieve afbeeldingen en memes[1] te hebben gezien.

Uit een onderzoek van Accountable Tech uit 2025 bleek dat de veiligheidsmaatregelen van Instagram voor tieneraccounts niet konden voorkomen dat tieners regelmatig seksuele inhoud te zien kregen. De onderzoekers maakten vijf accounts aan die waren geregistreerd als accounts van tieners tussen de 14 en 17 jaar. Daarbij gebruikten zij nieuwe apparaten en de standaardveiligheidsinstellingen van Instagram. Gedurende twee weken gebruikten de onderzoekers de accounts dagelijks, telkens maximaal een uur. Ze volgden daarbij populaire accounts op het gebied van sport, fitness, gezondheid en andere alledaagse interesses.

Alle vijf de accounts kregen via het algoritme seksuele inhoud aanbevolen, ondanks de ingestelde veiligheidsmaatregelen. Van de 61 gevallen waarin gevoelige inhoud werd gemarkeerd, betrof 55% seksuele beelden, seksueel gedrag, seksuele handelingen of seksualisering.

Hetzelfde geldt voor Snapchat. Pornografie is met een paar klikken toegankelijk, zonder dat je de app hoeft te verlaten. Uit een onderzoek uit 2026 naar Snapchat bleek dat twee testaccounts, geregistreerd als accounts van dertienjarigen, in slechts twaalf uur tijd 244 seksuele video’s aanbevolen kregen. Dat is gemiddeld één video per drie minuten. De video’s bevatten uitgesproken seksuele taal en gesimuleerde seksuele handelingen, waaronder verwijzingen naar seksueel geweld en relaties tussen volwassenen en kinderen. Uit een ander onderzoek bleek dat één op de vier kinderen tussen de 10 en 17 jaar seksuele inhoud of berichten op Snapchat was tegengekomen.

TikTok is wellicht het ergste platform. In 2025 maakten onderzoekers van Global Witness TikTok-accounts aan die waren geregistreerd op naam van dertienjarigen. Zij gebruikten daarvoor telefoons zonder zoekgeschiedenis en schakelden de ‘Beperkte modus’ van het platform in. Desondanks begon TikTok seksueel getinte zoekopdrachten aan te bevelen. In één geval konden de onderzoekers met slechts twee klikken pornografie bereiken. Sommige inhoud was zelfs zo vermomd dat deze de controles kon omzeilen. Nadat de onderzoekers op door TikTok aanbevolen seksueel suggestieve zoektermen hadden geklikt, liep het aandeel geseksualiseerde zoeksuggesties in sommige tests op tot bijna 100%.

Al deze onderzoeken wijzen op één belangrijk feit dat wij goed moeten beseffen: pornografie wordt ons online opgedrongen, of wij er nu naar op zoek zijn of niet.

Veel mensen troosten zich met de gedachte dat zij niet op zoek zijn naar pornografie en geloven dat hun kinderen er evenmin naar zoeken. Dat mag dan wel zo zijn, maar pornografie zoekt óns op. Denk bijvoorbeeld aan pornovideo’s die zijn voorzien van zoeklabels met de namen van kinderstripfiguren, of aan algoritmen op sociale media die erop gericht zijn ons als het ware aan de lopende band in een pornoverslaving te trekken.

Wanneer we deze online algoritmen combineren met het bijzonder verslavende karakter van pornografie, is het niet moeilijk te begrijpen hoe groot het probleem binnen onze eigen gemeenschappen is.

De komende AI-pornorevolutie

De technologische verandering die nog maar net is begonnen – de opkomst van kunstmatige intelligentie – zal ook een ingrijpende invloed hebben op pornoverslaving. We zien de gevolgen daarvan nu al.

Kunstmatige intelligentie verandert pornografie van iets waar mensen naar kijken in iets waaraan zij zelf deelnemen. Met behulp van AI-toepassingen kunnen gebruikers nu al realistisch ogende pornografische afbeeldingen maken van vrijwel iedereen, onder wie klasgenoten, vrienden en onbekenden, zonder dat de betrokkenen daarvan op de hoogte zijn of toestemming hebben gegeven.

Zowel in Noord-Amerikaanse als in Europese landen hebben schoolkinderen AI-uitkleedapps gebruikt om afbeeldingen van hun leeftijdsgenoten digitaal te bewerken, zodat het lijkt alsof zij geen kleding dragen. De betrokkenen waren daarvan niet op de hoogte. Deze afbeeldingen, die steeds moeilijker van echte foto’s te onderscheiden zijn, worden vervolgens verspreid.

Naast de opkomst van levensechte, door AI gemanipuleerde beelden, die aan beide zijden van de Atlantische Oceaan al onderwerp zijn geweest van rechtszaken, zal AI binnenkort in staat zijn om uiterst realistische pornografie te maken van vrijwel alles wat een gebruiker maar kan bedenken. Hierdoor zal het proces waarbij pornogebruikers steeds meer hun toevlucht nemen tot bizarre, verdorven en gewelddadige inhoud, aanzienlijk worden versneld.

AI zal ons in staat stellen om onze meest verdorven fantasieën als het ware op het scherm te projecteren, met slechts enkele gerichte invoeropdrachten. Ook door AI gegenereerde kinderpornografie is inmiddels onderwerp geweest van een belangrijke rechterlijke uitspraak in de Verenigde Staten en vormt een groeiend probleem.

Een toekomstbeeld wordt geschetst door deze kop van CBS News, geeft ons een voorproefje van de toekomst: ‘AI-uitkleedapps, die elke foto digitaal kunnen ontkleden, vormen een risico bij de start van het nieuwe schooljaar.’

Waar staan we nu?

Temidden van al dit slechte nieuws is er toch ook goed nieuws: de maatschappelijke gevaren van pornografie zijn inmiddels zo duidelijk geworden dat zowel de publieke opinie als de politieke opvattingen zijn veranderd.

In 2017 verdedigde ik tijdens een radiodebat met een hoogleraar gender- en seksualiteitsstudies de stelling dat pornografie uit zichzelf schadelijk is voor de samenleving. Veel van de punten die ik toen naar voren bracht – de normalisering en de toenemende maatschappelijke acceptatie van seksueel geweld, de wijdverbreide pornoverslaving die al vóór de puberteit begint, en het daaruit voortvloeiende onvermogen om gezonde intimiteit aan te gaan of zelfs maar te begrijpen – worden inmiddels ook onderschreven door regeringen, van het Verenigd Koninkrijk tot Frankrijk.

Een belangrijke reden hiervoor is dat, naarmate het gebruik van pornografie gemeengoed is geworden, ook gewelddadige pornografie steeds meer als normaal wordt beschouwd. Dit heeft vervolgens invloed gekregen op het gedrag van mensen.

Pornografie is een krachtige leermeester. Jongeren vertonen steeds vaker pijnlijk, onnatuurlijk en gevaarlijk seksueel gedrag, zelfs binnen reformatorische gemeenschappen. Daarbij dient pornografie als inspiratiebron. Meisjes van slechts dertien jaar hebben mij tijdens lezingen gevraagd waarom hun vriendjes bepaalde seksuele handelingen van hen verlangen. Die handelingen zijn vrijwel allemaal geïnspireerd door het gebruik van pornografie.

Een vriendin van mij, die jonge christelijke vrouwen begeleidt die misbruik hebben meegemaakt, beschreef de invloed van pornografie als volgt: Veel meisjes zijn, wanneer ze proberen uit te leggen wat hun is overkomen, zo in verwarring over wat gezonde seksualiteit inhoudt, dat ze vaak een vreselijke vraag stellen: ‘Ben ik verkracht?’ Pornografie heeft de grenzen zo grondig vervaagd dat velen het verschil niet meer kunnen zien.

Het ene onderzoek na het andere bevestigt het verband tussen pornografie en seksueel geweld. Uit een onderzoek uit 2019, gepubliceerd in het wetenschappelijke tijdschrift Archives of Sexual Behavior[2], bleek dat tienerjongens die aan gewelddadige pornografie worden blootgesteld – en dat geldt voor de overgrote meerderheid van hen – twee tot drie keer zoveel kans lopen om meisjes slachtoffer te maken, voornamelijk door een of andere vorm van seksueel geweld[i].

Wat we zien bij de normalisering van seksueel geweld, zijn de gevolgen voor de samenleving als geheel van het feit dat mannen en jongens zich in miljoenen pornoscènes verplaatsen in de rol van de dader. Denk eens aan de volgende gegevens:

  • Uit een Brits onderzoek bleek dat 44% van de jongens tussen de 11 en 16 jaar die naar pornografie keken, aangaf dat pornografie hun ideeën aanreikte over seksuele handelingen die zij zelf wilden uitproberen[ii]. (Meerdere andere onderzoeken bevestigden deze resultaten.)
  • Uit een onderzoek uit 2021 bleek dat één op de acht pornovideo’s die aan nieuwe gebruikers op pornosites worden aanbevolen, seksueel geweld bevat[iii].
  • Uit het Rutgers-onderzoek uit 2026 bleek dat van de Nederlandse tieners tussen de 13 en 17 jaar 46% van de jongens en 42% van de meisjes van mening is dat pornografie hun leert wat ze tijdens seks moeten doen.
  • In april 2026 meldde het Verwey-Jonker Instituut dat meer dan twee derde van de jonge Nederlandse volwassenen in aanraking was gekomen met gewelddadige pornografie, waaronder afbeeldingen van seksueel geweld, dwang en wurging.
  • Uit een afzonderlijk onderzoek van de Universiteit Utrecht, gepubliceerd in 2024, bleek dat tieners die vaker pornografie bekijken, aanzienlijk vaker aangaven zelf seksuele dwang te hebben uitgeoefend.

Beleidsmakers vragen zich niet langer af: ‘Is pornografie schadelijk voor de samenleving?’ Zij vragen zich nu af: ‘Wat kunnen wij hieraan doen?’

Wat kunnen wij doen?

Onze reactie op de pornografiecrisis moet zich op drie terreinen richten:

  1. Politiek
  2. In onze gemeenschappen
  3. Persoonlijk

Politiek

Politiek gezien is dit het ideale moment om bij wetgevers aan te dringen op maatregelen tegen pornografie. Bijna iedere week verschijnt er in de reguliere media wel een nieuw artikel over de schadelijke gevolgen van pornografie voor onze samenleving. Veel landen overwegen inmiddels wetgeving die enkele jaren geleden nog ondenkbaar leek.

Vorig jaar heeft het Verenigd Koninkrijk een streng verbod ingesteld op verschillende vormen van pornografie, waaronder populaire categorieën zoals ‘wurging’, incest en volwassenen die zich voordoen als minderjarigen. Dit is het eerste verbod in het Westen op pornografie die zogenaamd met wederzijdse instemming wordt gemaakt. De duidelijke reden hiervoor was dat deze pornografie het gedrag van jongeren beïnvloedde. Verschillende bedrijven die dit verbod hebben overtreden, hebben inmiddels enorme boetes gekregen.

Australië overweegt momenteel soortgelijke beperkingen op pornografie. Kirgizië heeft in 2025 een alomvattend verbod op pornografie aangenomen en internetproviders opgedragen pornowebsites te blokkeren.

In slechts enkele jaren tijd hebben 27 Amerikaanse staten wetten aangenomen die leeftijdsverificatie verplicht stellen voor toegang tot pornowebsites. Ook Groot-Brittannië, Frankrijk, Spanje en Italië hebben verplichte leeftijdsverificatie ingevoerd, terwijl Duitsland al enige tijd soortgelijke beschermingsmaatregelen hanteert. Regeringen zijn het erover eens: er moet iets aan pornografie worden gedaan.

Nederland loopt in deze discussie enigszins achter op sommige andere landen, maar verschillende Nederlandse Kamerleden hebben de afgelopen jaren aandacht voor dit onderwerp gevraagd. Zij merkten op dat andere Europese landen vooroplopen en dat Nederland hun voorbeeld zou moeten volgen. Zoals Kamerlid Don Ceder in 2024 verklaarde: ‘Wij zien ook dat veel Europese landen verder zijn dan wij bij de invoering van leeftijdsverificatie op nationaal niveau, en van plan zijn nog verder te gaan.’

Er is nu een kans om op politiek niveau aan te dringen op verandering.

In onze gemeenschappen

Kerken en scholen moeten samenwerken om maatregelen te nemen tegen pornografie. Dat vraagt onder meer om goede en grondige voorlichting, hulp bij verslaving die voor iedereen toegankelijk is en breed onder de aandacht wordt gebracht, en wellicht zelfs door kerken wordt gefinancierd. Ook kunnen groepen worden gevormd waarin zowel professionele als geestelijke begeleiding wordt geboden.

Een onderzoek van het Oxford Internet Institute schatte dat ten minste zeventien huishoudens in het netwerk van een kind – en mogelijk zelfs zevenenzeventig – filters zouden moeten gebruiken om dat ene kind gedurende een jaar tegen online pornografie te beschermen. Ouders kunnen nog zo hun best doen, maar als gemeenschappen niet besluiten dit probleem gezamenlijk aan te pakken, zal dat niet voldoende zijn om kinderen tegen pornografie te beschermen.

Sommige gemeenschappen – waaronder de reformatorische school die verbonden is aan mijn eigen kerk – zijn nog een stap verder gegaan. Daar geldt een verbod op telefoons met internettoegang tot het moment waarop leerlingen hun schoolopleiding afronden. (Smartphones zijn in de eerste plaats geen telefoons, maar apparaten waarmee men toegang heeft tot het internet.) Gezien de omvang van het probleem waarmee wij worden geconfronteerd, ben ik van mening dat dergelijke ingrijpende maatregelen moeten worden overwogen. Als we te maken zouden hebben met een pandemie van verslaving aan andere drugs, zouden we zeker overwegen om drastischer maatregelen te nemen. Hetzelfde zou moeten gelden voor pornografie.

Als kerkgemeenschappen, scholen en individuen moeten wij ons richten op drie belangrijke taken:

  1. Stoppen: Bied mensen de hulp die zij nodig hebben om met pornografie te stoppen en begeleid hen daarbij. Een belangrijk onderdeel van dit proces is dat iemand tegenover een ander openheid geeft over zijn verslaving. Ik vraag leerlingen altijd om zo snel mogelijk contact op te nemen met iemand die hen kan helpen. Heel weinig mensen slagen er namelijk in om zonder hulp en zonder iemand aan wie zij verantwoording afleggen, daadwerkelijk te stoppen.
  2. Afleren: Besteed aandacht aan het zondige en gevaarlijke wereldbeeld dat mensen vaak onbewust overnemen wanneer zij pornografie gebruiken. Dat wereldbeeld kan zelfs blijven bestaan nadat zij met pornografie zijn gestopt. Pornografie vertelt ons een bepaald verhaal over wat seks is en wat het betekent om man of vrouw te zijn. Dat verhaal moet rechtstreeks worden aangepakt.
  3. Opnieuw aanleren: In een cultuur die ingrijpend is veranderd door de seksuele revolutie, moeten wij onze gemeenschappen onderwijzen in de prachtige Bijbelse visie op intimiteit en seksualiteit. Als wij onze gemeenschappen niet leren wat seks en seksualiteit inhouden, zal de cultuur dat wel doen. We kunnen niet volstaan met het bestrijden van het wereldbeeld dat door pornografie wordt overgebracht. We moeten het vervangen door de visie die ons in de Schrift wordt aangereikt.

Persoonlijk

Ieder van ons moet beseffen dat we in de digitale wereld veel kwetsbaarder zijn voor pornografiegebruik en -verslaving dan eerdere generaties. De meesten van ons brengen een groot deel van hun tijd achter een scherm door. Daarom moeten we concrete maatregelen nemen om onszelf te beschermen wanneer we ons in de ‘digitale wereld’ begeven. Dat kunnen we doen door filters, adblockers en monitoringsoftware te installeren, zodat anderen kunnen meekijken met wat we doen wanneer we online zijn.

Bevrijding is mogelijk

In de afgelopen vijftien jaar heb ik met meer mensen binnen reformatorische gemeenschappen gesproken die met pornografie worstelen dan ik kan tellen. Ik heb honderden verhalen gehoord. Pornografie komt overal binnen onze kerken voor.

Maar het is ook waar dat iedereen die ik ken en die zich er oprecht voor heeft ingezet om met pornografie te stoppen, daarin is geslaagd. Dit is zowel een lichamelijke als een geestelijke strijd. Daarom moeten we degenen die hiermee worstelen aanmoedigen om contact op te nemen met hun predikant of andere kerkleiders in de gemeenschap en om advies te vragen.

Tijdens een toespraak die ik eerder deze maand hield tijdens een pro-life-diner in Alberta, kwamen twee mannen van middelbare leeftijd naar mij toe. Zij vertelden dat ze na jaren van strijd eindelijk vrij waren van pornografie. Ook zulke verhalen heb ik vaak gehoord: verhalen over huwelijken die zijn hersteld, mannen en vrouwen die pornografie achter zich hebben gelaten en jongeren die hulp hebben gezocht en die ook hebben gekregen.


[1] Memes zijn zogenaamde grappige afbeeldingen

[2] Een wetenschappelijk tijdschrift over seksueel gedrag


[i] Rostad, W.L., Gittins-Stone, D., Huntington, C. et al. (2019). The Association Between Exposure to Violent Pornography and Teen Dating Violence in Grade 10 High School Students. Archives of Sexual Behavior, 48, 2137–2147. https://doi.org/10.1007/s10508-019-1435-4

[ii] Martellozzo, E., Monaghan, A., Adler, J.R., Davidson, J., Leyva, R. & Horvath, M.A.H. (2016). ‘Ik wist niet zeker of het normaal was om ernaar te kijken’. Een kwantitatief en kwalitatief onderzoek naar de invloed van online pornografie op de waarden, houdingen, overtuigingen en het gedrag van kinderen en jongeren. Londen: Middlesex University, NSPCC. https://learning.nspcc.org.uk/media/1187/mdx-nspcc-occ-pornography-report.pdf

[iii] Martellozzo, E., Monaghan, A., Adler, J.R., Davidson, J., Leyva, R., & Horvath, M.A.H. (2016). ‘I wasn’t sure it was normal to watch it’. A quantitative and qualitative examination of the impact of online pornography on the values, attitudes, beliefs and behaviours of children and young people. London: Middlesex University. NSPCC. Retrieved from https://learning.nspcc.org.uk/media/1187/mdx-nspcc-occ-pornography-report.pdf

  Vera-Gray, F., McGlynn, C., Kureshi, I., & Butterby, K. (2021). Sexual violence as a sexual script in mainstream online pornography. The British Journal of Criminology, doi:10.1093/bjc/azab035

Ook interessant

Live shows 

Online porno lijkt niet zo erg. Maar het gebeurt echt en brengt anderen en jezelf schade toe. Maar ook voor pornogebruikers is