Nog nooit was pornografie zo toegankelijk als nu. Alles wat je nodig hebt om digitaal overspel te plegen, zijn een telefoon en een werkende internetverbinding. Zelfs onder christenen is een internetfilter niet vanzelfsprekend en is pornoverslaving een groot probleem. Dat feit is al treurig genoeg. Maar een minstens even groot probleem is de stortvloed aan misbruikvideo’s die rondzwerven op gratis toegankelijke pornowebsites. In de VS is één vrouw die moedig weerstand biedt. En met succes.
Klaas Roos
In mei 2022 spreekt een Amerikaanse rechtbank een zwaar vonnis uit over ene Rocky Shay Franklin. De man had een 12-jarige jongen misbruikt en video’s van dat misbruik online geplaatst op de grootste pornowebsite ter wereld. De straf? 40 jaar. Maar in tegenstelling tot Franklin ging de website vrijuit…
Dit schokkende voorbeeld valt te lezen in een van de eerste hoofdstukken van het boek Take Down dat uitkwam in 2024. Het is geschreven door Laila Mickelwait, een vrouw die al jaren een verwoed gevecht voert tegen pornhub.com, de grootste pornowebsite ter wereld, en moederbedrijf MindGeek, dat nog tientallen andere grote pornowebsites onder zijn beheer heeft. Ze verzet zich met hand en tand tegen criminele content die massaal op zulke websites te vinden is. In het boek doet ze verslag van dat gevecht. Mickelwait is zelf christen, al houdt ze dat in haar boek redelijk op de achtergrond. Waarschijnlijk om zoveel mogelijk mensen achter zich te krijgen. Haar motto luidt dan ook: “I would unite with anybody to do right and with nobody to do wrong.”
Wie Take Down openslaat, wordt gelijk in de proloog geconfronteerd met een schokkend feit: Pornhub was in 2020 de tiende meest bezochte website ter wereld. Met 130 miljoen websitebezoeken per dag (dat is de complete bevolking van Frankrijk, België en Spanje samen!), en 47 miljard bezoeken per jaar stak het Amazon, Yahoo en Netflix de loef af. Het moederbedrijf harkte honderden miljoenen dollars per jaar aan advertentie-inkomsten binnen via de website. De vorige zinnen staan in de verleden tijd, omdat de website een gevoelige klap kreeg te verduren, voornamelijk door het werk van Mickelwait. Eind 2020 dwong ze het bedrijf namelijk om 10,6 miljoen video’s en 30 miljoen foto’s offline te halen, zo’n 80% van alle content.
Geen moderators
Het verhaal van Mickelwait begint op een kwade avond in 2020. Ze ontdekt dan dat het verrassend eenvoudig is om materiaal te uploaden op Pornhub. Mensen kunnen een account aanmaken en hebben niets anders nodig dan een e-mailadres, gebruikersnaam en wachtwoord. Er is geen verificatie van iemands identiteit of leeftijd nodig. Met 8 klikken kan iemand alles uploaden wat hij of zij wil, waarna het direct online komt te staan. Er wordt niet gevraagd of degenen die in de filmpjes te zien zijn, wel toestemming hebben gegeven, en of ze wel ouder zijn dan 18. Ook wordt er niet gevraagd of het filmpje schadelijk materiaal bevat. En er zit zelfs geen moderator achter die de video eerst screent. Het idee dat alle porno die je op dit soort websites vindt, gecontroleerd is, of gemaakt is met toestemming van de mensen die je erin ziet, is een afschuwelijke leugen.
Crime scene
Al klikkend stuit Mickelwait op video’s waarin duidelijk sprake is van misbruik. Jonge vrouwen die misbruikt worden en zo dronken zijn dat ze nauwelijks beseffen wat er met hen gebeurt. Tieners die hetzelfde overkomt en die duidelijk minderjarig zijn. Jongeren die al tijden als vermist zijn opgegeven, en waarvan plotseling seksvideo’s op de website opduiken… Het was Mickelwait al snel duidelijk dat Pornhub niet alleen een grootschalig podium biedt aan ‘gewone’ pornografie (wat al erg genoeg is), maar ook aan pure misdaad. “Pornhub is not a porn site, it’s a crime scene”, schrijft Mickelwait. Op dat moment besluit ze haar leven te wijden aan het bestrijden van dit onrecht.
Heinz en Unilever
Specifiek maakt moederbedrijf MindGeek zich schuldig aan sekshandel – mensenhandel met seksuele uitbuiting als doel. De wettelijke definitie (tenminste in de VS) van sekshandel is ‘een commerciële seksuele handeling waarbij een minderjarige betrokken is of een commerciële seksuele handeling waarbij sprake is van dwang, geweld of misleiding’. Welnu, elke video op pornhub.com is commercieel. Waarom? Omdat het bedrijf bij elke video advertenties laat zien. Adverterende partijen, waaronder bekende bedrijven als Heinz en Unilever, betalen de pornowebsite geld om getoond te worden aan de bezoekers. Bovendien kunnen gebruikers tegen betaling video’s downloaden of lid worden van de website, wat dan weer ‘voordelen’ biedt. Dit levert de website honderden miljoenen per jaar op.
Twijfel? Gewoon laten staan!
In het boek kijk je vervolgens drieënhalf jaar lang mee over de schouder van de auteur, van 2020 tot halverwege 2023. Mickelwait ontdekt dat er wel iéts aan controle plaatsvindt. Dat gebeurt niet vooraf maar achteraf. De pornowebsite heeft een team van 30 reviewers, die in drie groepen van tien mensen werken, telkens acht uur. Dat lijkt misschien veel, maar staat absoluut niet in verhouding tot de overweldigende hoeveelheid pornofilmpjes en -foto’s die geüpload worden door gebruikers.
Een reviewer die uit de school klapte richting Mickelwait, gaf aan dat hij 1000 video’s per 8 uur moest controleren. Dat zijn er 125 per uur, of 30 seconden per filmpje. Het is simpelweg onmogelijk om in zo’n korte tijd goed te beoordelen of een video legaal geproduceerd is of niet, of iedereen die erin voorkomt meerderjarig is, of er sprake is van misbruik, enzovoorts.
Niet dat de eigenaren van MindGeek daarom geven. De regels voor het toestaan van een video zijn heel soepel. Is bijvoorbeeld niet duidelijk hoe oud een meisje in een video is, dan blijft het gewoon online staan. Bij twijfel wél doen, zo luidt het devies. Immers: hoe meer filmpjes op de website, hoe meer advertentie-inkomsten. Dit leidt ertoe dat video’s waarin duidelijk sprake is van (kinder)misbruik, jarenlang online blijven staan, ondanks tientallen meldingen van websitebezoekers en pogingen van de slachtoffers om de video’s offline te krijgen.
Geldstromen
Verschillende pogingen van Mickelwait waarbij ze de website op de hoogte brengt van misdadige content, leveren dan ook niets op. Ook verzoeken vanuit de politie worden vaak pas na maanden opgevolgd. Immers: hoe langer een video online blijft staan, hoe meer geld er binnenstroomt. Dan besluit Mickelwait de strijd een stapje hoger in te zetten, en politieke druk uit te oefenen. Ook dat levert eerst weinig op. Maar langzaamaan krijgt de auteur meer contact met journalisten en mensen uit de top van het bedrijfsleven. Een van hen adviseert haar de geldstromen van het bedrijf aan te pakken. Dat blijkt te werken. De meeste betalende gebruikers van Pornhub betalen het bedrijf via de creditcardbedrijven Mastercard en Visa. Voor die bedrijven blijft vervolgens ook een lekker zakcentje hangen.
Na jaren touwtrekken en heel veel onwil bij Visa en Mastercard, waarbij Mickelwait de bedrijven continu bombardeert met bewijs van misbruik, uitbuiting en kinderporno op Pornhub, gaan de bedrijven overstag, en zeggen de samenwerking met Pornhub op. Daarmee eindigt het boek. Het is een groot succes voor Mickelwait, maar ze zal niet rusten voordat het bedrijf definitief op de fles is.
Thriller
Het boek heeft alle elementen van een spannende thriller. Medewerkers vanuit MindGeek lekken geheime informatie naar de auteur. Mickelwait maakt jacht op de topmannen van het bedrijf, die zich angstvallig verborgen houden. Haar computer wordt gehackt door werknemers van de pornowebsite. Op een zeker moment probeert Pornhub zelfs op sluwe wijze de auteur de mond te snoeren door haar publiek te beschuldigen van het verspreiden van kinderporno. En ga zo maar door. Maar het verontrustende is dat dit allemaal realiteit is.
Meerkoppig monster
Het leesproces is heel dubbel. Enerzijds is er de spanning. Pornhub blijkt een meerkoppig monster dat zich verschuilt achter vage procedures, schimmige kopstukken en een leger aan advocaten. Tegelijk heb je gedurende het hele leesproces een gevoel van afkeer. Afkeer om het onrecht dat plaatsvindt, maar ook om het expliciete taalgebruik. Er worden zoekwoorden en titels van pornofilmpjes genoemd en de inhoud ervan wordt soms tot in detail beschreven. En als de auteur bijvoorbeeld bepaalde videoteksten transcribeert, censureert ze de vloeken niet. Volgens de auteur is dat allemaal nodig. Een waarschuwing voorin het boek zegt: “Dit boek bevat expliciete beschrijvingen van seksueel geweld. Dit is nodig om de waarheid en realiteit over te brengen van wat er plaats heeft gevonden.” Dat mag dan zo zijn, maar het maakt het boek wel zwaar om te lezen, en voor sommige christelijke lezers mogelijk té zwaar.
Wie Take Down dichtgeslagen heeft, kan niet anders dan diep geraakt zijn door het grote maatschappelijke probleem van pornografie en het grootschalige misbruik dat een podium krijgt op pornowebsites. Tegelijk kunnen christenen in Nederland er veel van leren, ook bij de strijd tegen andere maatschappelijke problemen. Neem abortus, prostitutie of het regenboogdenken. Deze dingen zijn in Nederland zo genormaliseerd dat verzet ertegen zinloos lijkt. Maar Take Down laat zien dat je je niet moet laten ontmoedigen. Elk kind dat gered wordt door te waken bij een abortuskliniek is er één. Elke transgender persoon die afgebracht kan worden van het zelfverwoestende pad van hormoonbehandeling en operaties is er één. Elke vrouw die uit de handen van een pooier kan worden gered, is er één. En elke christen die na het lezen van Take Down de kracht heeft om te breken met pornografie is er één.
Meer informatie over de auteur van het boek is te vinden op de website van haarzelf en haar organisatie.
