“En nu wil ik graag dat de Heere Jezus terugkomt.”, appte ik naar een vriendin nadat we samen een online safeguarding cursus hadden bijgewoond. Nadat we drie uur lang verschillende casussen hadden besproken waarin kinderen en/of volwassen slachtoffer waren van geweld, misbruik of uitbuiting, de ene situatie nog tragischer dan de andere, verlangde ik naar de nieuwe hemel en de nieuwe aarde, waar alles goed en mooi zal zijn.
Safeguarding is een Engelse term die letterlijk veiligheidsbewaking betekent. De Engelse overheid verplicht elke (vrijwilligers-)organisatie, dus ook kerken, om aan bepaalde safeguarding-eisen te voldoen. Het doel is om kinderen, jongeren en kwetsbare volwassenen te beschermen tegen misbruik en verwaarlozing en om hun gezondheid en welzijn te bevorderen. Een van de overheidseisen is dat de vrijwilligers die met deze mensen werken een training safeguarding volgen. Aangezien ik actief ben in het kinder- en jongerenwerk, volgde ik onlangs een online training, gegeven door Christian Safeguarding Services.
Vorm van naastenliefde
Wat zo fijn was aan de training was de positieve motivatie van zowel de docente als de deelnemers. Niemand zag dit als een verplichting die we vanwege de overheid nu eenmaal moeten afvinken. Het materiaal van Christian Safeguarding Services maakt dan ook duidelijk: wat de overheid van ons vraagt is het minimum. Als christenen en als lichaam van Christus willen we alles doen om het welzijn van de meest kwetsbaren in ons midden te bevorderen en ze te beschermen tegen kwaad. Safeguarding is een vorm van naastenliefde.
Safeguarding begint op klein niveau. Basisregels. Elke vrijwilliger heeft een Verklaring Omtrent Gedrag nodig. Daarnaast zijn vrijwilligers nooit alleen met een kind, jongere of kwetsbare oudere in een afgesloten ruimte. Dan zijn er de procedures. Vertelt een kind of jongere je dat er thuis misbruik plaatsvindt, dan is er de juridische plicht om daarvan melding te maken bij Child Social Care. Er is geen ruimte om dingen onder het tapijt te vegen.
Geloven in de realiteit van de zonde
Wordt het kerkelijk leven door die regels en procedures niet te krampachtig? Bedenk, de kerk is een bijzondere plaats. We vinden er gelovigen en ongelovigen van allerlei pluimage. Als christenen geloven we in de realiteit van de zonde. Het breekt ons hart, maar het verbaast ons niet wanneer we geweld, verwaarlozing en misbruik tegenkomen.
De Schrift stelt ernstige persoonlijke en collectieve zonden aan de kaak. “Zonde in het kamp” (Jozua 7) is een gruwel in de ogen van de Heere. Dergelijke zonden mogen dus nooit verhuld, genegeerd, of goedgepraat worden (1 Korinthe 5:1-13). Leiders hebben daarin een bijzondere verantwoordelijkheid aan God af te leggen (Hebr. 13:17). Het is goed om te zien dat hier ook in Nederlandse kerken steeds meer aandacht voor is.
Totdat de nieuwe hemel en nieuwe aarde realiteit zijn, moeten we uit liefde voor God en onze naaste doen wat we kunnen om schade te voorkomen of te stoppen. Zou de kerk niet voorop moeten lopen in het zorgen voor de veiligheid van de meest kwetsbaren (Spr. 31:8-9)?
Willemien Gunnink-Jansen is predikantsvrouw en woont met haar man in Engeland. Ze schrijft wekelijks een column voor Bijbels Beraad MV.
