Homoseksuele gevoelens: een doorn in het vlees

In de afgelopen weken vond er in het Reformatorisch Dagblad een gedachtewisseling plaats tussen enkele scribenten van de stichting Hart van homo’s en evangelist Jan-Dirk Liefting. Directe aanleiding was het RD-verslag van een bijeenkomst die Hart van homo’s begin mei organiseerde. In de uitwisseling kwam nadrukkelijk de vraag naar voren of het hebben van homoseksuele gevoelens op zichzelf zondig is. De auteurs waren het eens over de vraag hoe te denken over homoseksuele relaties. Daarvoor zien ze in het Bijbelse spreken geen ruimte. Maar op de vraag hoe een christen een homoseksuele gerichtheid moet duiden gingen de wegen uiteen.

Het is een vraag die ook Bijbels Beraad M/V geregeld krijgt. Ook binnen onze werkgroep Struggel, die bestaat uit (jonge) christenen die zelf weten wat het is om homoseksuele gevoelens te hebben, komt deze vraag geregeld aan de orde. In dit commentaar enkele gedachten over dit vraagstuk.  

1. Homoseksuele verhoudingen worden in de Bijbel als zonde benoemd  

In heldere bewoordingen wordt op meerdere plaatsen in de Bijbel gesproken over homoseksueel gedrag. Het leven en wandelen in de zonde wordt verbonden met het binnengaan of buiten blijven van het Koninkrijk van God. Zie bijvoorbeeld Rom. 1:18-32, 1 Kor. 6:9-10 en 1 Tim. 1:10. Overigens wordt op deze plaatsen niet alleen homoseksueel gedrag als zonde benoemd; ook andere zonden worden aan de kaak gesteld.

2. Zonde is niet beperkt tot wat we doen

Zonde gaat niet alleen over onze gedragingen. Met onze woorden, gedachten en verlangens kunnen we ook zondigen. De Heere Jezus benoemt in de bekende woorden uit Matth. 5:27-28 dat je ook in je hart reeds kunt zondigen door verkeerde begeerten. De zondigheid gaat daarom niet alleen over wat we doen, maar ook over onze zondige aard, over dat waarnaar we verlangen.

3. Homoseksuele gevoelens zijn te zien als een verstoring van Gods goede orde

In zijn boek Gods goede orde schrijft dr. M. Klaassen: “Vanuit christelijk perspectief is de homoseksuele gerichtheid een anomalie te noemen, een verstoring van Gods orde. (…) Homoseksualiteit is geen variatie in Gods goede schepping, maar een afwijking daarvan. Een afwijking waarvoor niet gekozen is, maar die inherent is aan het leven in een gebroken wereld. Als gevolg hiervan lijden mensen – alle mensen – aan ongeordende verlangen die niet overeenkomen met Gods heilige wil. Dat geldt niet in het minst voor onze seksuele verlangens. Hoewel seksueel verlangen op zichzelf genomen niet zondig is, is dat wel het geval als het zich richt op wat ongeoorloofd is (Matth. 5:27,28). Dat is niet alleen het geval bij mensen met heteroseksuele gevoelens, dat geldt evenzeer voor mensen met homoseksuele gevoelens. Seksueel verlangen naar iemand van hetzelfde geslacht is niet moreel neutraal, maar zonde”.

4. Homoseksuele gevoelens maken deel uit van de gebrokenheid

Deze gebrokenheid maakt onderdeel uit van het leven in een gebroken wereld. Homoseksualiteit is te zien als behorend bij het leven in een gebroken wereld. Voor veel christenen met homoseksuele gevoelens geldt dat ze geen bewuste keuze hebben gemaakt voor deze gerichtheid. Ze hebben er dikwijls mee geworsteld, ze kampen ermee, ze strijden ermee. Voor velen geldt dat ze dikwijls hebben gebeden of deze gevoelens weg mogen gaan, maar ze zijn gebleven. Naar mijn overtuiging zijn deze christenen er niet bij gebaat om te zeggen: bekeer je van deze gevoelens. Een zekere acceptatie van deze gevoelens is nodig. Ze zijn er, ze behoren tot de gebroken zondigheid en de zondige gebrokenheid van het leven.

Ik zou deze homoseksuele gerichtheid willen benoemen als een kruis (Matth. 10: 34 – 40), als een doorn (2 Kor. 12: 7 – 10). Is er voor een christen met homoseksuele gevoelens dan geen bekering nodig? Jazeker, wij hebben allen bekering nodig. Maar dat hoeft niet te impliceren dat de seksuele gerichtheid als zodanig verdwijnt, wél dat je mag leren om mét die gerichtheid te leven in gehoorzaamheid aan Christus.

5. Seksualiteit is niet bepalend voor je identiteit

Wie een homoseksuele gerichtheid ziet als een afwijking van Gods goede orde zal het niet zien als de kern van zijn of haar identiteit, maar wel als een stuk gebrokenheid dat verweven is ín je identiteit. Het is er als het ware als een dissonant doorheen verweven. Om het concreet te maken: je bent er niet trots op dat je een homoseksuele gerichtheid hebt. Maar je kunt het ook niet negeren. Je moet onder ogen zien dat deze er is. Een zekere acceptatie van deze gevoelens is nodig om ermee te leren leven. Het valt niet mee om te leren leven met gebrokenheid, maar het maakt deel uit van het leven als christen in een gebroken wereld.

De kern van de identiteit van een christen is echter niet dat je homo- of heteroseksueel gericht bent. De kern van de identiteit van een christen is wie je bent in Christus, ván Wie je bent. Je bént ten diepste geen homo, maar je bent een christen met het kruis van homoseksuele gevoelens.

6. De christelijke gemeenschap is nodig om als homo rein te leven

Het leren leven met het kruis of de doorn van homoseksuele gevoelens betreft de christen zelf die ermee te maken heeft, maar het betreft ook de christelijke gemeenschap. Een christen met homoseksuele gevoelens heeft zijn omgeving nodig om te leren leven met deze gevoelens. De familie- en vriendenkring, maar zeker ook de christelijke gemeente, zijn nodig om te leren leven met gebrokenheid. Het ‘draagt elkanders lasten’ (Gal. 6:2) moet ook in dit opzicht in praktijk worden gebracht.

Dit vraagt van de homo zelf én van diens omgeving om deze gevoelens onder ogen te zien. Niet door er trots op te zijn. Maar ook niet door vooral te roepen: bekeer je ervan. Deze gevoelens zijn er. Je hebt ermee geworsteld, je strijdt ermee. Velen hebben de ervaring dat ze ook niet meer weggaan. Je hebt de Heere gedurig nodig om ermee te blijven strijden. Dat doe je niet alleen, maar samen met anderen die om je heen staan.