Ik wil deze korte bijdrage indelen in twee delen, allereerst wil ik kort een reflectie geven op mijn puberteit, de periode dat ik mij in mijn identiteitscrisis bevond. Anderzijds wil ik inzoomen op het leven wat ik nu heb en welke rol de christelijke gemeente daarin heeft.
Allereerst wil ik opmerken dat het ruim 20 jaar geleden is dat ik op een reformatorische middelbare school zat. Een heel andere tijd dan het nu is. Homoseksualiteit werd toentertijd nog niet zo bespreekbaar gemaakt als heden ten dage. En dat riep veel verwarring bij mij op. Toen een meisje verliefd op mij werd bijvoorbeeld, maar ook in het anders voelen als anderen. Ik voelde me eenzaam, zocht op allerlei manieren aansluiting, wat vaak niet lukte.
Als ik terugkijk op die tijd waren een aantal factoren helpend geweest. Allereerst sociale veiligheid. Ik heb me niet altijd veilig gevoeld op school. Er werden regelmatig opmerkingen en of vervelende opmerkingen gemaakt. Maar ook juiste voorlichting, dus het benoemen wat homoseksualiteit is en dat de kans bestaat dat je deze gevoelens hebt. En ik denk ook wel dat het heel belangrijk is dat het benoemd wordt dat we allemaal zondaren zijn. Ik heb me vaak een grote(re) zondaar gevoeld naast mijn klasgenoten die in mijn ogen normale gevoelens hadden. Wat vooral ook heel belangrijk is, is het gebed. Ik weet dat er op school nooit aandacht aan werd besteed, maar dat ik wel regelmatig naar de kerk ging bij een predikant die er vrijwel altijd voor bad. Dat gaf vertrouwen en daarom wist ik ook dat ik met mijn gevoelens bij de Heere terecht kon. Deze periode in mijn leven is niet gemakkelijk geweest. Toch voel ik me gedragen door de Heere door deze tijd heen. In Psalm 27 vers 7 is voor mij persoonlijk verwoord hoe ik op deze periode terugkijk!
Zo ik niet had geloofd dat in dit leven,
mijn ziel Gods gunst en hulp genieten zou.
Mijn God waar was mijn hoop mijn moed gebleven.
Ik was vergaan in al mijn smart en rouw.
Wacht op de Heer Godvruchtig schaar houd moed
Hij is getrouwd, de Bron van alle goed.
Zo daalt Zijn kracht op u in zwakheid neer
Wacht dan, ja wacht verlaat u op de Heer
Hoe kan de christelijke gemeente om iemand heen staan met homoseksuele gevoelens?
Laat ik hierbij allereerst een opmerking maken! Iedereen is verschillend in wensen en behoeften, en dit heeft ook ermee te maken welke persoonlijkheid iemand heeft. Zeker als het erom gaat of iemand introvert of extrovert is. En er zijn ook genoeg mensen die worstelen met homoseksuele gevoelens die juist sociale contacten heel lastig vinden. Het is daarom van groot belang in het contact met zo iemand gewoon open en eerlijk daarover te spreken.
Zelf woon ik nu 12 jaar in Ridderkerk. Ik ben daar aangesloten bij de Gereformeerde Gemeente. In deze gemeente ben ik hulpkoster, heb ik in het verleden een jong belijdende ledenkring opgezet. Ik heb een volwaardige plaats gekregen, terwijl het geen geheim is dat ik homoseksuele gevoelens heb. De plek die ik mag innemen in mijn kerkelijke gemeente gun ik iedereen! Zomaar een mooi voorbeeld: afgelopen eerste paasdag appte er nog een moeder van een gezin uit de gemeente: ‘Als je vanavond alleen bent, weet je welkom’. Ik had al een andere afspraak, maar zulke momenten wanneer er aan je gedacht wordt zijn heel kostbaar. Het is belangrijk dat je je geliefd weet in de christelijke gemeente, dat hart en huis voor je openstaan en dat je weet dat er naar je omgekeken wordt. Het is hierin belangrijk om ook hechte vriendschappen te hebben waar in alle eerlijkheid over gevoelens en strijd gesproken wordt.
Zelf merk ik wel nu ik wat ouder wordt en alles een plekje heeft gekregen dat het ook vaak géén onderwerp van gesprek is. Zo had ik laatst huisbezoek en ik bedacht me later dat het onderwerp in zijn geheel niet ter sprake is geweest. Wat ik al eerder noemde is mijn taak in de kerk. Doordat ik alleenstaand ben, ben ik heel flexibel en is het fijn om een taak in de kerk te hebben. Ik voel me hierin ook identificatiefiguur, zeker voor jongeren. Zij groeien in een wereld op die wat dat betreft heel andere gedachten hierbij heeft. En juist ik mag laten zien dat wanneer je in Gods wegen wil wandelen er deze plek voor je is in de gemeente.
Ook rondom Avondmaalsbedieningen vind ik dit altijd wonderlijk. De Heere heeft naar mij omgezien en genade mogen verheerlijken. Wanneer het Avondmaal wordt bediend is dit voor mij persoonlijk altijd een bemoediging in de woestijn van het leven. De strijd mag vaak even liggen, er mag rust zijn en geestelijk voedsel en bemoediging voor de verdere levensweg. Ook hierin mag ik laten zien hoe rijk het leven met de Heere is. Hij vraagt wel om een leven in Zijn nabijheid en dat vraagt offers, dat geeft strijd. Maar te weten dat Hij naar mij omziet, mij een kerkelijke gemeente geeft die om mee heen staat en nog zoveel meer zegeningen, maakt mij klein en dankbaar.
Wat heeft de christelijke gemeente als opdracht?
Ter afronding beantwoord ik deze vraag aan de hand van 5 woorden die beginnen met de letter G:
- Genade
- Gaat in door de enge poort. Zonder genade kan niemand leven en dit heeft iedereen nodig ongeacht zijn seksuele gevoelens. In Zijn genade is de strijd voor de christen met homoseksuele gevoelens draaglijk! Zonder de Heere is de strijd enorm zwaar!
- Gebed
- Bid zonder ophouden. Het gebed voor iemand met homoseksuele gevoelens in de kerk, op de verenigingen en andere kerkelijke activiteiten laat iemand voelen dat het gegeven van homoseksuele gevoelens te hebben een feit is.
- Geborgenheid
- Draagt elkanders lasten en vervult alzo de wet van Christus. Iemand met homoseksuele gevoelens zal bij tijden met zijn of haar seksuele verlangens te strijden hebben. Wat is het dan groot als men bij andere op de juiste wijze geborgenheid mag ervaren.
- Gemeenschap
- En dagelijks biddende en van huis tot huis brood brekende waren zij volhardende in de leer. We moeten altijd duidelijk zijn als het gaat om de Bijbelse boodschap rondom dit onderwerp! Maar daar tegenover mag de gemeenschap juist in haar kracht dienen door om iemand heen te staan met deze gevoelens!
- Gezinnen
- Waar liefde woont gebied de Heer Zijn zegen! Wat is het fijn als je alleen bent om zeker op zondag in een gezin te zijn waar met elkaar gezelligheid is.
