Veel ouderen in de gemeente zien het: opvoeden is nu anders dan vroeger. Ouders ervaren veel onrust in het gezin door sociale media en verwachtingen in de maatschappij. On-Bijbelse invloeden en verleidingen maken opvoeden complex. Ouderen zijn niet direct betrokken bij de opvoeding. Toch betekent hun invloed veel.
Het thema van de Week van het Gezin (9-16 mei) is dit jaar ”Voor elkaar”. En wat kun je beter voor elkaar doen dan bidden? Als ouderplatform ”Geloofwaardig opvoeden” vroegen we ouders in de aanloop naar de Week van het Gezin waarvoor de oudere generatie zou mogen bidden. De reacties laten iets zien van de zorgen én verlangens die onder de oppervlakte van veel gezinnen leven. Ze vormen samen een indringend appel: bid voor ons.
Voor onze kinderen
Ouders verlangen ernaar dat hun kinderen gezien worden. „Bid dat hun omgeving oprechte interesse toont in wat hen bezighoudt”, schrijft een van hen. Juist omdat jongeren niet zo snel over hun eigen leven vertellen, hebben ze het initiatief en de vragen van anderen, ook ouderen, nodig.
Ouders verlangen dat hun kinderen bij het Woord blijven. „Bid dat ze de Bijbel liefkrijgen en daarin blijven lezen.” Net als wij hebben jongeren hiervoor rust en concentratie nodig en de moed om hun telefoon weg te leggen. In een wereld vol stemmen is het Woord van God als anker onmisbaar.
Uiteindelijk gaat het de ouders die wij spreken erom dat hun kinderen tot persoonlijk geloof komen. „Bid dat ze de Heere echt persoonlijk leren kennen”, schrijft iemand. Een ander verwoordt het zo: „Dat het geloof niet alleen van thuis is, maar van henzelf wordt.” Hier klinkt het besef dat geloof niet kan worden doorgegeven als een bezit, maar wel mag worden voorgeleefd en voorgebeden.
Het gebed om geloof raakt aan deze zorg: hoe blijven kinderen staande in een wereld die steeds verder van God af lijkt te staan? Ouders vragen om gebed voor een zuiver leven voor hun kinderen. Voor standvastigheid en onderscheidingsvermogen. „Dat ze niet meegaan in alles wat normaal lijkt, maar leren denken vanuit Gods Woord.” De druk om mee te doen is groot. Juist daarom is er verlangen naar geestelijke weerbaarheid. „Dat ze een hart krijgen dat verlangt naar Hem.” En: „Dat ze de Heere Jezus willen volgen, niet uit plicht, maar uit liefde.” Het gaat ouders niet alleen om grenzen, maar ook om richting: een leven dat gericht is op Christus.
Voor de ouders
Ouders beseffen dat zijzelf het gebed net zo hard nodig hebben als hun kinderen. Opvoeden ervaren ze als een grote verantwoordelijkheid. „Bid dat wij het goede voorbeeld mogen geven”, klinkt het eenvoudig, maar veelzeggend. Ouders beseffen vaak wel: kinderen leren meer van hoe wij leven dan van wat we zeggen.
Het gebed om de juiste opvoedhouding hangt daarmee samen. Woorden als liefde, wijsheid en geduld komen telkens terug. Opvallend is ook hoe vaak het woord rust terugkomt. „Bid om rust in de gezinnen”, klinkt het meermaals. Niet alleen uiterlijke rust, maar ook innerlijke rust: een hart dat zich niet laat opjagen. In een tijd waarin veel gezinnen onder druk staan, is dat geen overbodige luxe.
Daarnaast is er een sterk verlangen naar verbondenheid. Ouders willen niet alleen staan. „Bid dat we elkaar als gezinnen mogen vasthouden”, schrijft iemand. En: „Dat er echte gemeenschap is, waarin we elkaar bemoedigen en aansporen.” Hier klinkt iets door van het Bijbelse beeld van de gemeente als het lichaam van Christus.
Misschien wel het meest indringend is het verlangen naar geestelijke vernieuwing. Woorden als ”opwekking” en ”het krachtige werk van de Geest” worden zonder terughoudendheid gebruikt. „Bid om een krachtig werk van Gods Geest in onze gezinnen”, schrijft een ouder. Een ander noemt het beeld van ”kerkjes in de kerk” – plaatsen waar het geloof niet alleen wordt beleden, maar ook geleefd.
Voor elkaar
De reacties van ouders laten ons zien dat ze ervaren dat hun kinderen bij de voeten van de Heere Jezus gebracht moeten worden. Door henzelf, maar ook door de ”ouderen van de gemeente”.
Ouders zijn zich bewust van hun afhankelijkheid. Opvoeden is geen maakbaar proces. Het gaat om harten en die kunnen wij niet veranderen. Dat maakt het gebed niet tot een aanvulling, maar tot een noodzaak.
Daarnaast laten de reacties zien hoezeer generaties elkaar nodig hebben. Ouders vragen niet om snelle oplossingen of kant-en-klare adviezen, maar om iets veel fundamentelers: dat ouderen hen en hun kinderen bij God brengen. Trouw, volhardend en vaak in het verborgene.
Misschien is dat wel de stille kracht van de gemeente: dat er mensen zijn die bidden. Voor kinderen die zij soms nauwelijks kennen. Voor ouders die worstelen en zoeken. Voor gezinnen die midden in deze tijd staan.
Zou het kunnen dat de toekomst van de volgende generatie, menselijk gesproken, mede gevormd wordt op de knieën van de vorige? „Mijn vader bidt altijd voor onze kinderen”, schreef iemand. Wie de betekenis ervan doordenkt, beseft: daar gebeurt iets wat van eeuwigheidswaarde is. Laten we elkaar daarin vasthouden. Voor elkaar. En tot eer van God.
De auteurs zijn gezinswerker bij het ouderplatform Geloofwaardig opvoeden, onderdeel van het Interkerkelijk Kenniscentrum (IKC). Dit opinie-artikel werd geschreven voor het Reformatorisch Dagblad.
