Leestijd: 4 minuten

De snelheid waarmee ontwikkelingen in onze tijd gaan, is duizelingwekkend. Na acceptatie van het echtscheiding, ‘homohuwelijk’ en ‘transgenderisme’ wordt het huwelijk aangevallen door het zogenaamde ‘open monogame huwelijk’. Het moet niet gekker worden!

Je krijgt wel eens het gevoel dat je niet meer thuis hoort in je eigen tijd. Voor een christen eigenlijk niet zo bijzonder, want we zijn op aarde ‘vreemdelingen en bijwoners’(1 Petr.2:11). Toch gaan de huidige ontwikkelingen met zo’n snelheid dat je totaal vervreemd en ontheemd raakt. Op bijna elk gebied verandert het wereldbeeld en wijzigen de opvattingen. Je voelt je steeds meer deel van een slinkende minderheid.

Leven in tijden van versnelling

Het niet meer kunnen (en vaak ook niet willen) begrijpen van je eigen tijd én dat de ontwikkelingen zo razend snel gaan, is iets dat de Duitse socioloog Hartmut Rosa ook heeft gesignaleerd. In aandacht vragende publicaties geeft hij een stem aan dit verschijnsel. Hij spreekt over ‘leven in tijden van versnelling’. Rosa vat allerlei maatschappelijke verschijnselen samen met het woordje ‘versnelling’, d.w.z. er is sprake van een enorme hoeveelheid impulsen per tijdseenheid. Mensen raken er mentaal van buiten adem en kunnen de ontwikkelingen nauwelijks bijbenen. Rosa ziet het gevaar dat mensen zichzelf hierbij kwijt kunnen raken, maar in zijn cultuuranalyse ontbreekt de uitweg, die Gods Woord wél wijst.

Versnelling bij acceptatie seksuele diversiteit en relatievormen

Binnen de focus van het Bijbels Beraad m/v is het van belang te denken aan de gigantische versnelling op het terrein van huwelijk en alternatieve samenlevingsvormen. De variatie daarin neemt steeds grotere vormen aan.

Het is een open deur te zeggen dat in onze tijd seksualiteit een grote rol speelt. Zelfs zó groot dat het identiteitsbepalend is. Men wil ons doen geloven dat wat en wie we zijn samenvalt met onze seksuele oriëntatie en verlangens. Na de jaren dat de homo-acceptatie een groot strijdpunt in de samenleving was, is het nu de genderkwestie die de aandacht trekt. Alles voltrekt zich op dit moment met duizelingwekkende vaart.

Het woord ‘transitie’ heeft nu ook een andere betekenis en inhoud gekregen. Mensen ondergaan een transitie van man naar vrouw en van vrouw naar man. Ze menen dat hun identiteit daarmee ook is veranderd. Een collega uit mijn baptistenkring kreeg onlangs het verzoek iemand die hij als man op diens geloof had gedoopt, opnieuw te dopen, maar dan nu als vrouw. Zij (Hij) had nu een andere identiteit en ook een andere naam aangenomen. Wie had zich zo’n verzoek nog maar tien of vijf jaar geleden kunnen indenken? Dat leverde voor deze transpersoon een teleurstelling op, want zij (hij) ving bot bij deze collega en vriend, maar ik ben er in mijn hart niet zeker van dat zoiets op termijn bij andere (baptisten)collega’s wel gehoor zal vinden. Want in zulke tijden van verandering leven we!

Open monogamie

Als we mogen (en móéten) spreken over de oorspronkelijke bedoeling die God, onze Schepper had met seksualiteit. Het is namelijk een prachtig geschenk, waar man en vrouw van mogen genieten binnen de sterke omheining van het huwelijk. De Heere God heeft die omheining als een beschermende muur om die seksualiteit opgetrokken. We mogen die seksualiteit een scheppingsgeschenk van God noemen. Het is man en vrouw gegeven in de seksualiteit hun huwelijksband te bevestigen, hun liefde voor elkaar te versterken en ook voor nageslacht te zorgen.

Maar ook die unieke huwelijksband van man en vrouw lijdt aan wild- en scheefgroei. Er komen allerlei nieuwe vormen voor op relatiegebied. We hebben al kennisgemaakt met polyamoureuze relaties. In diverse nieuwsmedia verschijnen nu stukken over nóg weer nieuwere relatievarianten, waarin mensen spreken over hun bevrijding van monogame mores.

Hierbij gebruiken relatietherapeuten en lobbygroepen steeds versluierende taal en vaagspraak. Ze pleiten voor een meer flexibele vorm voor de traditionele monogame relatie. Een ‘non-monogaam huwelijk is dan een buigzaam concept waarbij eerlijkheid en wederzijds respect centraal staan en waarbij de partners voorzichtig de grenzen van de eigen relatie aftasten om te ontdekken of er ruimte is voor meer vrijheid. Verbonden, maar toch vrij! Die relatietherapeuten noemen dit: ‘open monogaam’. In een gelijknamig boek levert dr. Tammy Nelson een uitvoerige argumentatie om dit te omarmen. Bij ‘open monogaam’  blijft men dan bij zijn eigen gevoel. Partners zoeken hun eigen hun weg zonder elkaar volledig kwijt te willen raken. Ze verlenen elkaar ruimte om elkaar niet te begrenzen. Volledige vrijheid om te experimenteren en toch het oude vertrouwde niet opgeven.

Riskant avontuur

Mensen die denken gelukkig te worden met deze fluïde vorm van relaties komen bedrogen uit. Met de psychologische factor ‘jaloezie’ wordt namelijk geen rekening gehouden. Jaloezie is in dit geval een positieve eigenschap (Packer, J.I.; God leren kennen, 2021). Het geheim van het door de Heere God bedoelde huwelijk is (met de woorden van het Hooglied): ‘Mijn Liefste is van mij en ik ben van Hem’ (2:16). Man en vrouw zijn niet elkaars bezit of eigendom, maar horen onvervreemdbaar bij elkaar. Geschonken aan elkaar! Open monogamie is daarentegen een riskant avontuur en pure waaghalzerij, omdat wij mensen zoiets niet aan kunnen. Dat gaat hopeloos mis. Omdat de mens als zondig wezen altijd weer buiten God om de grenzen en de randen opzoekt. De mens zoekt dan zijn heil in onheil. De Bijbelse weg is dat je je hier van afwendt door open te staan voor Gods wil en waarheid!

Waarom niet terugkeren naar het oorspronkelijke concept van de Schepper? Hij ontwierp het design van het huwelijk tussen man en vrouw als een band van liefde en trouw. Hij geeft daar niet alleen Zijn goedkeuring aan, Hij zegent dat!

---

Gepubliceerd: 24-01-2025