Week van het leven – machten van de dood

Het is eigenlijk onbevattelijk. Hoe kan het dat zo’n groot deel van Nederland zich níét aansluit bij de Week voor het Leven? Als er iets is dat we allen delen, dan is dat wel het leven. Dat hier de wegen zo diep uiteenlopen, laat zien dat er machten werkzaam zijn. Duistere, dodelijke machten.

Dwaasheid

‘Week van het leven’ – die naam hebben enkele pro-lifeorganisaties gegeven aan de tweede week van november. Maar we zouden deze week ook wel ‘de week van de dood’ kunnen noemen. De tegenstelling is nu wel tekenend:

• De Eerste Kamer neemt een wet aan voor embryokweek. Dat betekent dus: menselijke wezentjes laten ontstaan met als doel ze te laten onderzoeken en vernietigen.
• Het Zweedse parlement stemt over abortus als grondrecht. Al eerder is er over gestemd, nu in de tweede ronde moet het definitief worden.
• De Tweede Kamer wil geldschieters van bewegingen tegen abortus en genderbeleid aanpakken.
• In Spanje daagt de landelijke regering de deelstaat Valencia voor de rechter, vanwege de daar geldende ‘bescherming van ongeboren kinderen’.

Er zijn natuurlijk helaas vaker weken waarin zo’n soort lijstje gemaakt kunnen worden. In de Week van het Leven valt het extra op. Maar mij viel ook de dwaasheid op van sommige van deze besluiten. Hoe kun je nu spreken over abortus als een grondrecht? Er bestaat geen recht op het krijgen van kinderen; dan wel op het wegnemen van kinderen? Verder, een landelijke regering die een deelstaat verwijt het leven te beschermen – hoe vreemd wil je het hebben! Of een Kamer die allerlei belangenclubjes met grote bedragen steunt (COC en Rutgers’ voorop), maar zich zorgen maakt om een paar duizend euro rondom abortus en gender.

Verbetenheid

Dwaasheid is echter kennelijk geen reden om op de schreden terug te keren. Hier heerst een soort verbetenheid. We zien dat ook op andere dossiers. Een voorbeeld: een debatje tussen mevr. Bikker (CU) en dhr. Abassi (DENK). De laatste was duidelijk voor geen enkele rede vatbaar. Respect voor holocaustoverlevenden telt niet, Israël is fout. In de Tweede Kamer is er nog een soort beschaafde verbetenheid, op straat valt die weg.

Wie een paar minuten neemt om te kijken naar de gezichtsuitdrukking van pro-Palestijnse demonstranten vergeleken met die van pro-Israëldemonstranten weet genoeg. Zo was ook mijn ervaring tijdens eerdere Marsen voor het leven. Zo’n mars verliep waardig, geen boosheid, geen geschreeuw, laat staan geweld. En dan de tegendemonstranten. Geschreeuw, boze blikken, gebalde vuisten. De tegenstelling kon haast niet groter zijn. Wie per ongeluk voorbij kwam en geen idee had van de inhoud, zou zonder mankeren gekozen hebben voor de stille tocht. Liefde tegenover haat, leven tegenover dood.

Duistere machten

Wat maakt die verblindheid, verbetenheid en hardheid? Het is opstand tegen God. Maar ik geloof dat we verder moeten kijken. Er spelen duistere machten. Vaak wordt gezegd, dat we die in West-Europa niet zo zien. Zendingswerkers getuigen, dat je nadat je in Afrika geweest bent onmogelijk kunt ontkennen dat er duivelen zijn. In het rationalistische Westen is satan veel meer werkzaam door mensen te laten denken dat hij niet bestaat. Maar steeds meer doet hij zijn masker af. Dan denk ik niet alleen aan alles rondom Halloween, duistere muziekstijlen, occulte beurzen en dergelijke, maar zeker ook aan wat ik hierboven genoemd heb. Er is naar mijn besef niets anders wat kan verklaren hoe hard de strijd gevoerd wordt, hoe verblind de voorstanders zijn voor het kwaad dat ze aanrichten en hoe wereldwijd de beweging is.

Eerder werkte satan in onze culturen dus meer in het verborgene. Dit zal tactisch nodig geweest zijn, om mensen die nog geloofden in zijn bestaan te laten indutten. Nu de meesten niet meer met hem rekenen ziet hij gelegenheid om zijn maskers af te rukken en intenser te strijden voor de vernietiging van al wat aan God herinnert. Zijn ordeningen, Zijn geboden, Zijn geheimen. Deze toenemende intensiteit sluit aan bij wat we op diverse plaatsen lezen over het naderende einde. Zo schrijft Johannes: ‘Wee dengenen, die de aarde en de zee bewonen, want de duivel is tot u afgekomen, en heeft groten toorn, wetende, dat hij een kleinen tijd heeft’ (Openbaring 12:12). Zodoende zullen er ‘zware tijden’ komen (2 Timotheüs 3:1).

Geestelijke strijd

Waarom is dit belangrijk? Wat er gaande is bepaalt hoe wij ons opstellen moeten. Als er een geestelijke strijd is, moeten we ook geestelijk strijden. Ik denk dan vooral aan drie dingen:

1. Geestelijke waakzaamheid. Wees dus bijzonder alert op wat er gaande is in de afbraak van wat van God komt. Een verzachtende houding is gevaarlijk. Ik denk dan aan de instemming met de CU voor het hijsen van de regenboogvlag. Ik krijg de indruk dat de motivatie oprecht prijzenswaardig was, maar ze was ook bijzonder naïef. Er was geen besef daarvan dat de regenboogvlag een symbool is in de geestelijke strijd. (En dat is dus méér dan alleen een politieke strijd!)
2. Geestelijke wapenrusting. Efeze 6 spreekt het meest uitvoerig over de manier waarop een christen de duivelse machten kan tegenstaan. Niet één van de wapens kan gemist worden. Als u meedoet aan de Mars voor het leven, u druk maakt over een ‘gaybrapad’, in het openbaar u uitspreekt over zulke thema’s, vraag u altijd af of u het in eigen kracht wilt doen of dat u de wapenrusting aangetrokken hebt.
3. Geestelijke vruchtbaarheid. Tegenover de werken van het vlees staat de vrucht van de Geest. Tegenover de boosheid van de wereld past geen boosheid maar liefde. Die krijgen we niet uit onszelf maar is een genadige vrucht van Gods Geest. Laten we die dan ook zoeken!

Als het slechts zou gaan om een politieke strijd zouden we moedeloos kunnen worden: die lijkt niet te winnen. Maar nu wij weten van een geestelijke strijd, zijn we weliswaar des te ernstiger maar ook hoopvol. Bij zojuist genoemde vers schrijft Johannes namelijk ook: ‘Nu is de zaligheid, en de kracht, en het koninkrijk geworden onzes Gods; en de macht van Zijn Christus; want de verklager onzer broederen, die hen verklaagde voor onzen God dag en nacht is nedergeworpen.  En zij hebben hem overwonnen door het bloed des Lams, en door het woord hunner getuigenis, en zij hebben hun leven niet liefgehad tot den dood toe. Hierom bedrijft vreugde, gij hemelen, en gij, die daarin woont’ (Openbaring 12:10-12).

Die vreugde kan ook mensen die nog leven te midden van de duisternis jaloers maken en tot God trekken!