Wat een schitterend thema voor deze week van het gezin: Voor Elkaar. Is dat niet de essentie van wat een gezin is? Een man en een vrouw die aan elkaar gegeven zijn om er voor elkaar te zijn, elkaar lief te hebben en te ondersteunen. Als de Heere kinderen geeft, komt daar de verantwoordelijkheid bij om er vooral ook voor hen te zijn.
Er voor elkaar zijn gaat met vallen en opstaan, zoals Mgr. Mutsaerts in zijn mooie brief op de website van Week van het Gezin schrijft. Ouders en kinderen zijn niet perfect. Eén ding is echter duidelijk, er voor elkaar zijn kan niet zonder liefdevolle aanwezigheid: “Een kind is (…) een mens in wording, en die wording vraagt geen perfectie, maar aanwezigheid. Een kind groeit niet van prestaties, maar van aandacht, al zal het dat zelf pas later begrijpen.”
Aanwezig zijn
Aanwezig zijn en aandacht hebben voor een mens in wording. Een kind groeit van aandacht. Dat vergt tijd. Maken we tijd voor elkaar? Dat is de grote vraag. De huidige God-loze maatschappij is ontzettend ik-gericht. Kom ik tot mijn recht? Heb ik tijd voor mezelf? Kan ik mezelf ontplooien? Kan ik mijn dromen waarmaken? Dit gedachtegoed vinden we zomaar terug in de kerk, waarbij de nobele taak om te werken om het gezin te onderhouden (1 Tim.5:8) zomaar om kan slaan in een ambitie om te stijgen op de carrièreladder en een naam voor onszelf maken (vgl. Gen.11:4). Dit geldt voor zowel vaders als moeders. Deze ambitie gaat vaak ten koste van de tijd en aandacht die onze kinderen zo hard nodig hebben.
Iedereen begrijpt de tragiek van een succesvolle zakenman, of invloedrijke politicus, die wordt geroemd door de buitenwereld, maar zijn eigen kinderen nauwelijks kent. Toch is de politiek erop gebrand dat vader én moeder meer buitenshuis gaan werken. Het doel: economische groei en financiële zelfstandigheid. De maatschappelijke kosten zijn echter niet in geld uit te drukken: minder tijd, minder liefdevolle aandacht, minder aanwezigheid in het gezin. Welk mens die terugkijkt op zijn of haar leven heeft ooit gezegd: ik wou dat ik minder tijd met mijn gezin doorgebracht had?
Tijd voor elkaar?
Wie kan uitleggen hoe belangrijk de kleine dingen zijn? De knuffel als je ‘s ochtends wakker wordt. De trots van je vader bij je eerste stapjes. De stralende glimlach van je moeder wanneer je uit school komt. Het gejuich van broers en zussen wanneer je gewonnen hebt. Zij die geen liefdevolle aandacht ontvingen, waar aanwezigheid geen prioriteit had, kunnen uitleggen hoe ingrijpend dat is.
Wie niet werkt zal ook niet eten, is een Bijbels principe. Echter, we werken tot eer van de Heere (Kol.3:23,24). Dit betekent dat we álle taken die we van de Heere krijgen serieus nemen. De kinderen die we van Hem krijgen, behoren we in liefde op te voeden in de vreze des Heeren (Ps.34:12). Dat kan niet zonder liefdevolle aandacht en aanwezigheid, en dat vergt tijd. Time is how we spend our love (Tijd is hoe we onze liefde besteden), schrijft de Engelse auteur Zadie Smith. Laat deze Week van het Gezin een stimulans zijn om onze agenda eens te evalueren. Is er tijd voor elkaar?
Willemien Gunnink-Janssen woont met haar man in Engeland. Ze schrijft columns voor Bijbels Beraad MV.
