“Ik heb je al een tijdje niet gezien, alles oké?”, stuurde een vriendin en trouwe lezer van de Bijbels Beraad M/V nieuwsbrief. “Jawel hoor”, stuurde ik terug: “het is alleen maart”. 

Tijdens de maanden februari en maart hou ik er inmiddels helemaal rekening mee dat ik wellicht niet zoveel gedaan krijg. Dan hebben we bij ons thuis de jaarlijkse ziekenboeg. 

Mijn Google Photos stuurt me herinneringen van wat er rond deze tijd in voorgaande jaren gebeurd is. Daar zitten onherroepelijk foto’s bij die ik naar mijn moeder geappt heb van bleke, zieke kinderen onder een kleedje op de bank. Vaak hebben we vier weken waar de een na de ander ziek is. Dit jaar is het buikgriep. En ik heb het nu ook zelf te pakken. 

Gisteren was ik aan de beurt. Toen mijn man thuis kwam nam hij het stokje over en kroop ik rillend in bed. Midden in de nacht kwam het volgende patiëntje onze kamer binnen gewandeld. “Mama, ik heb echt een heel zere buik, ik denk dat ik moet spugen.” Toen dat eenmaal achter de rug was, zei ze met een trillend stemmetje. “Mama, ik wil nu niet alleen zijn, blijf je bij me?” 

Toen ik bij haar in bed lag, dacht ik: “Dit is toch de essentie van het moederschap. Zij eerst.” Als ze je nodig hebben, moet alles wijken. Zelfs je eigen buikgriep.