In 2007 was Jazz Jennings één van de jongste personen die destijds een medische geslachtsverandering onderging.
Hoewel geboren als jongen, wilde Jazz vanaf tweejarige leeftijd al een meisje zijn. Op 11-jarige leeftijd kreeg Jazz puberteitsremmers en op 14-jarige leeftijd begon zij met hormoontherapie. Nadat Jazz deze ervaringen deelde in het Amerikaanse programma 20/20 op ABC, schiep dit wereldwijd een precedent: „Je kunt als kind kiezen voor een medische transitie, zelfs als je ouders ertegen zijn.”
Niet lang daarna begon Jazz een YouTube-kanaal en werd zij de ster van de TLC-reality-serie: I am Jazz. Dergelijke verhalen, waarin de medische transitie van een kind op de voet werd gevolgd, waren ongekend tot de Raising Ryland video. Jacob Lemay en de Duitse zanger Kim Petras traden al snel in de voetsporen van Jennings.
Ondanks de toenemende weerstand worden veel jongeren geconfronteerd met fundamentele vragen wanneer ze overal op sociale media transgender-influencers voorbij zien komen: Ben ik wel echt in het juiste lichaam geboren? Als jongeren bij hun christelijke ouders aankloppen met de wens voor een medische transitie, hoe moeten zij dan reageren?
Julie Maxwell
Julie Maxwell, een kinderarts die steeds vaker betrokken is bij de ondersteuning van gezinnen met kinderen die worstelen met genderdysforie, gelooft dat er geestelijke en maatschappelijke aanvallen in het geding zijn bij de aanhoudende druk op kinderen om in transitie te gaan.
„Er is sprake van een frontale aanval op de scheppingsorde waarin de mens als man en vrouw is geschapen; en op het geschapen zijn naar Gods beeld”, zegt zij.
Nu zij gedeeltelijk met pensioen is, besteedt Maxwell meer tijd aan de in het Verenigd Koninkrijk gevestigde organisatie Lovewise. Deze stichting streeft ernaar ouders, kerken en scholen te helpen om kinderen te onderwijzen over Gods goede ontwerp voor het huwelijk, en hen te begeleiden bij moeilijke onderwerpen rondom het huwelijk, seksualiteit en relaties.
Een thema dat vaak naar voren komt bij jongeren die twijfelen, is de puberteit en de ongewenste effecten daarvan. Het is belangrijk, zegt zij, om twijfelachtige stereotypen te ontkrachten en juist te vieren wat het betekent om een man of vrouw te zijn, geschapen naar Gods beeld.
„We moeten de puberteit zien als een goed plan in Gods schepping. Kinderen groeien op in een door en door seculiere omgeving en krijgen soms te horen dat het saai is om te leven naar hun biologische geslacht. Vooral als vrouwen hebben we nogal eens de neiging om te klagen over de puberteit, de menstruatie en de overgang.”
De wereld van jongeren
Maxwell herinnert zich een tienermeisje dat niet graag een rok droeg. Om die reden identificeerde zij zich niet langer als meisje en begon ze aan een sociale transitie door mannenkleding te dragen – hiertoe aangemoedigd door vrienden en de onlinewereld. Daarna sprak ze over haar eerdere leven alsof ze uit een sekte was ontsnapt, aldus Maxwell.
Wanneer tieners en jongvolwassenen online kijken, krijgen ze volgens haar een heel ander beeld voorgeschoteld dan de werkelijkheid. Maxwell noemt voorbeelden van diverse influencers, zoals de YouTuber Jammidodger, die de toon hebben gezet door hun eigen transitiereis te publiceren en hun operaties te verheerlijken.
„Ouders moeten hierin echt hun opvoedende taak oppakken en duidelijke grenzen stellen als het gaat om internetgebruik.”
De afgelopen jaren ziet Maxwell bovendien een toename van het aantal kinderen dat zich eerder als non-binair of queer identificeert dan als transgender. Ook merkt zij dat steeds meer jongens zich als meisje identificeren. Volgens haar presenteren meisjes zich vaak androgyn, terwijl jongens zich online geregeld als meisje voordoen en pas later, vaak als jongvolwassene, officieel uit de kast komen.
„Het is tegenwoordig zelfs populair om non-binair te zijn.”
Of een kind zich nu als transgender of als non-binair identificeert, volgens Maxwell spelen er vaak onderliggende problemen die aandacht verdienen.
Sommige kinderen zijn blootgesteld aan pornografie of hebben lichamelijk of seksueel misbruik meegemaakt. Zij kunnen denken: ‘Ik wil niet worden zoals die persoon’ of ‘Ik wil niet geassocieerd worden met het geslacht van degene die mij heeft misbruikt’. Anderen zien een transgenderidentiteit als een manier om aan pesten of buitensluiting te ontsnappen.
Wat doe je als…?
Wanneer jongeren daadwerkelijk in transitie gaan, ontstaat er vaak discussie over het gebruik van hun nieuwe naam en voornaamwoorden. Maxwell kiest er, waar mogelijk, voor om die voornaamwoorden niet te gebruiken. Volgens haar is dat in de meeste gesprekken ook helemaal niet nodig.
„Ik ga daar open over in gesprek”, vertelt zij. „Ik leg uit dat ik hun nieuwe naam of voornaamwoorden liever niet gebruik, niet omdat ik hen wil kwetsen, maar juist omdat ik dat wil voorkomen. Tegelijk geef ik aan dat ik op basis van mijn professionele kennis niet geloof dat het in hun belang is wanneer ik hun gewenste voornaamwoorden gebruik.”
Volgens Maxwell is het van groot belang jongeren met beide benen op de grond (in de echte wereld) te houden. Veel tieners en jongvolwassenen leven tegenwoordig grotendeels in een onlinewereld, waardoor zij steeds verder verwijderd raken van hun eigen lichaam en van de werkelijkheid.
„Zij zijn er oprecht van overtuigd dat het schadelijk is dat zij op dit moment geen medische transitie kunnen ondergaan. Hun is verteld dat een transitie de oplossing is voor al hun problemen en dat hun ouders degene zijn die hen daarin tegenhouden.”
Juist omdat ouders hun kind niet willen kwijtraken, gaan zij volgens Maxwell regelmatig mee in de gewenste transitie. Zij hopen daarmee dat hun kind gelukkig wordt.
„Dreigen met zelfdoding is in dit debat een krachtig drukmiddel geworden, terwijl veel van de statistieken die daarbij worden aangehaald eenvoudigweg niet kloppen. Het belangrijkste is dat je niet degene wilt zijn die een jongere aanmoedigt tot een transitie waar later misschien spijt van ontstaat.”
Daarom is het volgens haar belangrijk om betrouwbare onderzoeksgegevens te laten zien. Maxwell stelt dat psychische problemen na een medische transitie tijdens de adolescentie eerder toe- dan afnemen. Ook wijst zij erop dat het risico op zelfdoding volgens verschillende onderzoeken ongeveer tien jaar na een transitie aanzienlijk hoger ligt.
Blijf van ze houden
Ouders moeten niet alleen de feiten bespreken. Het is belangrijk dat ouders hun kind ook liefde en genegenheid blijven tonen, benadrukt Maxwell. Ook wanneer een tiener of jongvolwassene keuzes maakt waar zij het niet mee eens zijn en waarop zij weinig invloed hebben.
„Laat merken dat je van hen houdt, dat je om hen geeft en dat je er voor hen zult zijn, wat er ook gebeurt. Zoek naar dingen die jullie samen kunnen doen en waarvan jullie allebei kunnen genieten, zonder dat gender steeds centraal staat. Mocht er later toch twijfel of spijt ontstaan, dan weten zij dat ze altijd bij jou terechtkunnen.”
Dit artikel verscheen eerder op CNE.news en is met toestemming overgenomen en vertaald.
