Is het zo dat in culturen waar meer ‘overleven’ is dan ‘leven’, minder transgenderproblematiek is? Daar is immers meer zingeving en minder leegte. Was het vroeger ook minder?
In politieke en algemene zin is dit waar. Arme landen hebben geen geld voor moderne genderbehandelingen en de daaraan verbonden medicijnen en operaties. Maar er spelen ook andere factoren dan geld. Traditionele samenlevingen hebben gewoonlijk de mening dat de biologische identiteit normatief is. De waarheid wordt niet in het eigen gevoel gezocht, maar in de concrete werkelijkheid. Daarbij dient het gevoel zich aan te passen. Dat geeft een kader waarbij mensen die moeite ervaren met hun lichaam aangemoedigd worden hun geboortegeslacht als uitgangspunt te nemen voor het denken. Wat liberale mensen in Europa doen, ziet men in bijvoorbeeld Afrika niet als een antwoord op gendertwijfel. In iedere cultuur en samenleving komt genderdysforie voor als medische aandoening, ook in het verleden. Wanneer er geen commerciële, politieke of sociale factoren zijn die het aanmoedigen, geven medische statistieken aan dat het in ieder geval minder dan 10 personen per 100.000 betreft, en voor meisjes zelfs maximaal 3 per 100.000. Bij veruit meeste patiënten ging het probleem in traditioneel georiënteerde samenlevingen over tijdens of na de puberteit.
Verder lezen:
- American Psychiatric Association, Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (4th ed.), 1994, p. 532–538.
