De nieuwe pimpelpaarse minderheidscoalitie

Binnenkort treedt het kabinet Jetten aan. Dit is voor christenen geen goed nieuws. Ooit zetten paarse kabinetten beslissende wissels om. Dat zal ook in dit kabinet het geval zijn, als God het niet verhoedt. Christenen moeten daarom aan de slag.  

Binnenkort wordt Nederland geregeerd door een minderheidskabinet van D66, VVD en CDA. Het coalitieakkoord bevat positieve punten. Men beschouwt de vrijheid van onderwijs als ‘een fundament’ in onze grondwet. De plannen voor toezicht op informeel onderwijs zijn versoberd. Op medisch-ethische thema’s kiest men bovendien voor zorgvuldigheid boven snelheid. Toch is er weinig reden om gerustgesteld te zijn.

Paars in het verleden

Eerst even een blik op het verleden, want misschien ligt daar ook deze keer het heden. Van 1994 tot 2002 regeerden de paarse kabinetten Kok I en II in Nederland. Het waren kabinetten zonder het CDA. Het waren zelfs de eerste kabinetten zonder christelijke partij sinds 1918. Er werden in deze periode belangrijke wissels omgezet. Euthanasie werd gelegaliseerd, waarna minister Els Borst haar infameuze ‘het is volbracht’ uitspraak deed. Verder introduceerde Paars het geregistreerd partnerschap en stelde het burgerlijk huwelijk open voor mensen van hetzelfde geslacht.

Nieuw paars kabinet

Het nu aantredende minderheidskabinet zal vermoedelijk niet minder paars getint zal zijn dan de kabinetten Kok. De VVD is in de achterliggende jaren aanmerkelijk verlinkst, zeker wanneer het gaat om onderwerpen zoals diversiteit en inclusiviteit. Bovendien is het CDA verder verwaterd wanneer het gaat om Bijbelse politiek in het algemeen. Recente debatten zoals over de anti-conversiewet en verruiming van de embryowet lieten zien dat we van het CDA weinig principiëel weerwerk kunnen verwachten.

De paarse kleuring blijkt ook uit het nieuwe coalitieakkoord. Weliswaar wil men artikel 23 overeind houden, maar de vrijheid van onderwijs mag ‘niet misbruikt worden om de kernwaarden van onze democratische rechtsstaat te ondermijnen’. Men wil bovendien via de Wet ‘vrij en veilig onderwijs’ eraan gaan werken dat iedere school veilig is. Daar is op zich niets mis mee – niemand is voor pesten op school – maar veiligheid is tegenwoordig een subjectief containerbegrip voor van alles en nog wat. Een leerling die niet aangesproken wordt met het door hem/haar gewenste geslacht, zou zich zomaar kunnen beklagen over gebrek aan veiligheid.

Dat wordt ook duidelijk door de volgende passage uit het coalitieakkoord: ‘We blijven werken aan de acceptatie, veiligheid en emancipatie van de LHBTQI+ gemeenschap, op straat, op school, op de werkvloer en overal in binnen- en buitenland. Het Regenboogakkoord is hiervoor de basis. We voeren dit akkoord zorgvuldig uit met (initiatief)wetgeving en beleid.’ Het begrip veiligheid heeft hierin dus een centrale rol.

Regenboogakkoord

Het omhelzen van het Regenboogakkoord is geen verrassing, omdat alle drie partijen dit ondertekenden. Maar het is wel zorgwekkend, want in dit akkoord staat nogal wat. Er bestaat bovendien een ruime meerderheid voor de punten uit dit akkoord in de Tweede Kamer, omdat GL-PvdA, SP, Volt en PvdD het eveneens ondertekenden. De uitvoering is dus betrekkelijk eenvoudig. Een greep uit de zaken die in het akkoord staan:

• Intensivering van inspanningen tegen discriminerend geweld, onder meer door aanname van tenminste veertig discriminatierechercheurs.
• De anti-conversiewet moet er komen; deze is al aangenomen in de Tweede Kamer.
• Het wettelijk regelen van meerouderschap en -gezag.
• Het aanscherpen van de kerndoelen en andere wetten en regels in scholen, om respect en acceptatie van lhbti+ personen ‘optimaal’ te bevorderen.
• Het afschaffen van identiteitsverklaringen van scholen die door ouders moeten ondertekenen.
• Alle ondertekenaars met uitzondering van CDA spannen zich in om tot  een acceptatieplicht van leerlingen te komen.
• De transgenderwet moet er alsnog komen, waardoor officiële aanpassing van geslachtsaanpassing in het bevolkingsregister eenvoudiger wordt. 

Kortom, het ziet er naar uit dat we straks een nieuw pimpelpaars kabinet hebben. Sommige van de genoemde zaken zijn minstens zo fundamenteel als de wissels die de eerdere paarse kabinetten omzetten. Denk bijvoorbeeld aan meerouderschap, wat feitelijk neerkomt op openstelling van het huwelijk voor meer dan twee personen. De anti-conversiewet betekent zelfs een fundamentele inbreuk op de vrijheid van godsdienst. 

Het kan zijn dat het in de praktijk enigszins meevalt, omdat de nieuwe coalitie steeds andere partijen nodig heeft om tot meerderheden te komen en men het zich daarom nauwelijks kan veroorloven om welke partij dan ook al te zeer te bruskeren. Daar staat echter tegenover dat er voor initiatiefwetgeving vanuit de Tweede Kamer een relatief vrij speelveld ontstaat. Dat dit gevaarlijk kan zijn bleek onlangs bij de behandeling van de anti-conversiewet. Deze werd in tweede termijn ‘zomaar’ aangenomen in de Tweede Kamer.

Aan de slag

‘Aan de slag’ is het motto van het coalitieakkoord. Dat moet misschien ook het motto van christenen in Nederland zijn. Aan de slag, om te doen wat onze hand vindt om te doen. Om Bijbelse standpunten uit te dragen en invloed ten goede aan te wenden. Aan de slag, in de eerste plaats vooral met knieënwerk, om ons voor Gods aangezicht te verootmoedigen en om Hem te smeken te gedenken aan Zijn Naam. Langs die weg leren we heilig onbevreesd te zijn, want ‘die bij ons zijn, zijn meer dan die bij hen zijn’ (2 Koningen 6:16).