Vrouwen die van God kinderen ontvingen, doen er goed aan zich af te vragen wat een kind nodig heeft. Zou het de band tussen moeder en kind goeddoen wanneer een ander haar kind uren achtereen voedt, verschoont, troost en draagt?
„Wanneer ga je weer aan het werk?” Met deze vraag wordt menige jonge moeder enkele weken na de geboorte van de baby geconfronteerd. Ook in kerkelijke kringen wordt niet langer aangenomen dat de moeder lang thuis zal blijven om zelf voor de baby te zorgen. Met de huidige huizenprijzen en hoge kosten voor levensonderhoud hebben veel moeders het gevoel dat ze geen keuze hebben. Daarnaast is het uitbesteden van de zorg voor baby’s en jonge kinderen zo vanzelfsprekend geworden dat thuis zorgen ook niet altijd overwogen wordt.
Moeders hebben de unieke mogelijkheid om de baby met hun lichaam te voeden
We maken afwegingen op basis van Bijbelse argumenten en persoonlijke omstandigheden. Het is lastig om daarbij niet beïnvloed te worden door de maatschappelijke overtuiging dat mannen en vrouwen in principe uitwisselbaar zijn. Voor veel banen is het onbelangrijk of de uitvoerder van het werk man of vrouw is. Waarom zou een vrouw haar baan, waar ze goed in is en waar ze voldoening uit haalt, (tijdelijk) opgeven omdat ze een baby heeft gekregen?
Unieke taak
De gedachte dat mannen en vrouwen uitwisselbaar zijn, houdt echter geen rekening met Gods scheppingsorde. De gaven en talenten van mannen en vrouwen overlappen elkaar voor een deel. Maar geven onze lichamen niet aan dat vrouwen, wanneer ze moeder mogen worden, een unieke taak hebben? Of we nu moeder worden of niet –en er zijn veel pijnlijke redenen waarom sommige vrouwen geen moeder worden– onze lichamen zijn ontworpen om nieuw leven te dragen, te baren, te voeden en te koesteren.
Veel jonge moeders zijn emotioneel en onrustig wanneer ze hun baby voor het eerst bij iemand anders achterlaten
Kinderen hebben zowel hun vader als hun moeder nodig, maar vaders hebben een andere band met hun kinderen dan moeders. Moeders hebben onder meer een innige lichamelijke band met hun kinderen. God heeft vrouwen zo geschapen dat nieuw leven –een mens met een onsterfelijke ziel– in ons lichaam kan groeien. Wat een wonder! Vervolgens hebben moeders de unieke mogelijkheid om de baby met hun lichaam te voeden. Terecht noemt Adam zijn vrouw Eva „de leven gevende”.
Kinderopvang?
Nancy R. Pearcy schrijft in haar boek ”Love Thy Body”: „Het menselijk lichaam heeft een ingebouwd doel. God openbaart Zijn doel voor ons leven deels in de structuur van ons lichaam. De scheppingsorde verkondigt Gods glorie en ons lichaam maakt daarvan onderdeel uit. Daaruit vloeit voort dat de fysieke structuur van ons lichaam aanwijzingen geeft voor onze persoonlijke identiteit” (blz. 23, eigen vertaling). Welke aanwijzingen geeft het lichaam van een moeder? Zou het kind, dat je negen maanden in je gedragen hebt en (waar mogelijk) gevoed hebt met je eigen lichaam, echt floreren als het na vier maanden ineens uren, misschien zelfs hele werkdagen, van zijn moeder gescheiden zou worden? En zou dat werkelijk beter zijn voor de moeder?
Thuis zorgen voor je kinderen betekent niet dat je de hele dag op de grond met de Playmobil zit te spelen
Veel jonge moeders zijn emotioneel en onrustig wanneer ze hun baby voor het eerst bij iemand anders achterlaten. „Het went wel”, krijgen ze te horen als ze, huilend, hun baby achterlaten bij de kinderdagopvang. „Het is goed voor je”, zeggen welgemeende omstanders die het verdriet zien. Maar waarom vragen we van hen om zo tegen hun instinct in te gaan? Zouden we hun niet moeten adviseren om naar hun door God gegeven lichaam te luisteren?
Fysieke aangelegenheid
Vrouwen die van God het voorrecht kregen dat ze kinderen ontvingen, doen er goed aan zich in dankbaarheid af te vragen wat hun kinderen nodig hebben. Het zorgen voor baby’s en jonge kinderen is een fysieke aangelegenheid: voeden, verschonen, troosten, dragen. Zou het de band tussen moeder en kind goeddoen wanneer een ander (hoe liefdevol misschien ook) uren achtereen veel van deze fysieke taken uitvoert?
„Maar ik ben geen type om thuis te zitten”, hoor ik moeders zeggen. Dat hoeft ook niet. Thuis zorgen voor je kinderen betekent niet dat je de hele dag op de grond met de Playmobil zit te spelen. Neem je kinderen mee in het gewone leven, laat hen zien wat gastvrijheid is. Zet je gaven en talenten in voor je kinderen én je naasten. Werken in de breedste zin (wellicht zelfs betaald) kan ook met je kinderen om je heen.
Slechts een ‘seizoen’
„Wanneer ga je weer aan het werk?” Mijn oudere, wijzere, Engelse vriendinnen zeggen: „Remember, it’s a season of life.” De intensieve tijd waarin kleine kinderen hun moeder dag en nacht nodig hebben, is slechts een ‘seizoen’ in het leven. De dagen zijn lang, de jaren maar kort. Kinderen zijn maar even klein. Vergeet daarom niet om, bij het maken van de keuze om wel of niet buitenshuis te werken, te luisteren naar je door God gegeven lichaam.
De auteur woont met haar gezin in Engeland. Ze schrijft columns voor Bijbels Beraad M/V op bijbelsberaadmv.nl.
