Ze stonden op een kluitje voor de deur van het klaslokaal. Er werd gelachen en gegilt. Terwijl ik met de sleutel en een kopje thee uit de docentenkamer kwam, vloog een meisje op me af. Ze duwde een telefoon in mijn gezicht. “Mevrouw! Ze zeggen allemaal dat ik dit ben! Dat is niet zo hè?! Zeg ze dat dat niet waar is!”
Ik nam de telefoon, sloot het scherm met daarop een naakte jonge vrouw die handelingen uitvoerde die ik hier niet hardop kan uitspreken, en opende het klaslokaal. Toen iedereen eindelijk op z’n plek zat zei ik: “Laat je godsdienstboek maar in je tas. Ik wil met jullie over porno praten.”
Wat me het meest bijblijft aan die les is de schaamteloosheid van mijn leerlingen, dertien en veertienjarige jongeren op een protestants christelijke school. “Alle jongens kijken porno, mevrouw”, zeiden de jongens zonder blikken of blozen. De meisjes bleven stil, maar het was duidelijk dat ze dit als een vaststaand feit beschouwden.
Dit is nu zo’n 15 jaar geleden, toen smartphones net gemeengoed waren geworden. Wanneer er gesproken wordt over pornografie moet ik altijd denken aan mijn leerlingen van toen. Hoe zou het nu met ze gaan? Hoeveel van hen zijn aan de greep van porno ontsnapt? Veel van die jongens zijn inmiddels partners, echtgenoten, vaders. Kijken ze nog? En áls ze nog kijken, in welke duistere krochten van het internet bevinden ze zich dan nu, na 15 jaar pornogebruik? En de meiden? Kijken zij? Hoeveel vernederende seksuele handelingen hebben zij inmiddels ondergaan, omdat ze denken dat het zo hoort? Welke waarden geven zij hun dochters mee?
Een hele generatie is in de naam van vrijheid en technologische vooruitgang opgeofferd aan internetpornografie. Toen ik vijftien jaar geleden aan de bel trok, zeiden de mensen in onze kerk: bij ons gebeurt dat niet. En zie waar we nu zijn. Omwille van de huidige generatie kinderen en jongeren: dit mag niet zo doorgaan.
Alle hens aan dek
Alle zeilen moeten bijgezet. Alle hens aan dek. Nee, je kind heeft geen social media, Whatsapp of onbeperkte internettoegang nodig. Sterker nog, je kind heeft geen smartphone nodig, zelfs niet voor Magister.
Schoolleiders: heroverweeg alsjeblieft de inzet van apparatuur met toegang tot het internet. Er is niets mis met pen en papier. Er zijn te veel voorbeelden van kinderen die hun eerste porno zagen op een schoolapparaat. En forceer ouders niet smartphones aan te schaffen, omdat de kinderen een app nodig zouden hebben voor hun huiswerk.
De overheid heeft ook een taak. Ik ben een groot voorstander van een pornoverbod. Zelfs als dat alleen symbolische wetgeving zou zijn, dan nog is het van waarde. Met zo’n wet zeggen we als land: dit tolereren we niet.
Belangrijker dan toegangsbeperking is echter dat onze kinderen en jongeren een robuuste theologie van seksualiteit en het lichaam hebben. Mensen zijn naar Gods beeld geschapen, bezielde lichamen. Aan ouders, jeugdwerkers en kerk de taak om onze kinderen en jongeren duidelijk te maken dat God niet alleen onze ziel, maar ook ons lichaam toebehoort. Wij hebben niet het recht om het naakte lichaam van een ander te ontheiligen voor eigen bevrediging. We hebben ook niet het recht om ons eigen lichaam te ontheiligen door ons over te geven aan deze duisternis.
Niet alleen in de kerk, maar ook buiten de kerk komen er steeds meer mensen in het verweer tegen pornografie. De jongere generatie is zich meer bewust van de negatieve impact op hun gezondheid en relaties. Ik bid dat de Heere zijn genade uitstort en dat de kinderen van mijn leerlingen pornovrij opgroeien. Zou er voor de Heere iets te wonderlijk zijn?
Willemien Gunnink-Janssen droeg deze column voor tijdens de conferentie van Bijbels Beraad M/V over pornografie op 18 November 2026. Willemien woont met haar gezin in Engeland waar haar man predikant is.