Je kunt op dit moment geen Engelse nieuwswebsite of magazine openen zonder daar meerdere artikelen te vinden over de veroordeling van de Britse komiek Russell Brand. Brand, veroordeeld voor aanranding en verkrachting, pleegde zijn misdrijven tijdens het hoogtepunt van zijn carrrière, tussen 2004 en 2009. De vraag die door iedereen gesteld wordt is deze: hoe kan het dat een man die op de voet gevolgd werd door de media, die altijd omringd werd door andere beroemdheden, zich zo ernstig kon misdragen?

Het antwoord op die vraag ligt gedeeltelijk in het tijdperk waarin het zich afspeelde. In de Britse media worden de jaren tussen 2000 en 2010 steevast ‘the noughties’ genoemd. Een woordspel tussen ‘nought’ (nul, vanwege de nullen achter de twee van tweeduizend) en ‘naughty’, wat stout betekent. Het Britse media landschap stond in die tijd in het teken van een soort grenzeloosheid. Televisieprogramma’s draaiden vooral om schunnige, platte en dubbelzinnige praat. Brand maakte eindeloos seksgrappen en werd daarmee beroemd. Veel van wat hij schreef, in boekvorm of voor de diverse kranten waar hij voor schreef, draaide om zijn seksuele uitspattingen, hoe schokkender, hoe meer aandacht. De feestjes, met drank, drugs en vrouwen, waren onderdeel van zijn persona.

Brand heeft een straf van 10 jaar gekregen vanwege strafbare feiten. Maar als christenen zeggen we dat zijn wangedrag niet beperkt is tot datgene wat crimineel is. De hele cultuur van seksuele vrijheid, gemeenschap zonder huwelijk, trouw of zelfs maar liefde, een cultuur geheel gebaseerd op het bevredigen van eigen lusten, kan alleen maar ellende veroorzaken. Het is zondig vanaf de wortel. Is het echt zo vreemd dat iemand die zich geheel en al aan zijn eigen lusten overgeeft, ook de laatste overgebleven regel, die van consent, overtreedt?

Een paar jaar geleden getuigde Brand christen te zijn geworden. Hij werd gedoopt in de rivier de Thames. De oprechtheid van zijn geloof wordt nu in twijfel getrokken. Dat is begrijpelijk. Tijdens de rechtzaak ontkende hij schuld en toonde geen berouw. Zou iemand die zo diep in zonde geleefd heeft, en door genade overgezet is in het wonderbaarlijke licht, niet zijn misdaden berouwvol belijden en de straf aanvaarden?

Is er hoop?

Is er hoop voor iemand als Russell Brand? Ja, op voorwaarde van geloof en bekering. Samen met mijn oudste dochter lees ik een dagboekje door Genesis. Het keer op keer (ernstig) falen van de mannen en vrouwen in de stamboom van de Heere Jezus, maakt nederig. Mijn man preekt op het moment door 2 Samuël. Daar vinden we de grote koning David, echtbreker, moordenaar, zwakke vader (denk Amnon en Absalom), en toch, een man naar God’s hart. Niet zondeloos, maar levend uit Gods genade, die hem brengt tot berouw, bekering en verzoening voor God en mensen.

Is dat niet te makkelijk? Nee, ten eerste neemt vergeving de consequenties van de zonde niet weg. Davids eerste zoon met Batseba stierf, en zijn gezin werd verscheurd door strijd (2 Samuel 12:10). Ten tweede, de zonde zál gestraft worden. Of wel aan het kruis, gedragen door de Heere Jezus, of anders in de eeuwigheid in hel (Rom 3:23-26).

Voor Russell Brand geldt dat hij een Bijbel heeft en christenen kent. Moge de de Heere hem én zijn slachtoffers genade schenken.

Willemien Gunnink-Janssen woont met haar gezin in Engeland. Haar man is predikant.