“Mama, wil je met mij kleuren?”, vroeg onze jongste nadat ik de kinderen ’s middags van school had gehaald.

Ik ben meestal geneigd om te zeggen dat ik geen tijd heb – moeders werk is immers nooit klaar? Zeker na schooltijd moet er vaak nog van alles ‘even snel’ gebeuren voordat we gaan eten. De was moet van de lijn en gevouwen, en ik moet zo koken, anders wordt het te laat. Toch ging ik met mijn jongste aan de grote tafel zitten. Zij tekende een monster met drie ogen, en ik deed een poging tot een hond. 

Een eigen persoonlijkheid

De reden dat ik dit keer wel ‘ja’ zei, was niet alleen omdat ik het eten voor die avond al klaar had. Het was een boek dat ik deze week las dat me er opnieuw aan herinnerde dat onze kinderen personen zijn, mijn tijd en aandacht waardig. 

Het in 1984 geschreven boek ‘For the Children’s Sake’ van Susan Schaeffer Macaulay beschrijft haar visie op opvoeding en onderwijs, voornamelijk geïnspireerd door de christelijke onderwijskundige Charlotte Mason (1842-1923). In een tijd waarin kinderen werden geacht ‘gezien maar niet gehoord’ te worden, benadrukte Mason vanuit haar christelijke filosofie dat elk kind een eigen persoon is, die we moeten liefhebben en respecteren als gewaardeerde vrienden. 

Mensen hebben recht op bescherming (Genesis 9:5,6) en respect (Jakobus 3:9,10) omdat ze naar Gods beeld geschapen zijn. Terecht leidt deze overtuiging ertoe dat we ons inzetten voor het ongeboren leven, zorgen voor mensen met een beperking, en ons uitspreken tegen euthanasie. We weten dat de mens waardevol is van de bevruchting tot de natuurlijke dood. 

Toch, stelt Macaulay, schatten we kinderen vaak niet op waarde. We vergeten dat ze nu al mensen zijn met een eigen persoonlijkheid, een eigen ziel, een eigen geest, eigen door God gegeven eigenschappen, eigen gedachten, eigen talenten, eigen zwakheden. Als we dit inzien, worden kinderen ineens heel fascinerend. Dan willen we onze kinderen echt leren kennen zoals ze nu zijn. Dat vergt tijd en aandacht. 

Vaker ‘ja’ zeggen

Macauley zag in de jaren tachtig al dat tijd en aandacht vaak ver te zoeken zijn. Ze schrijft: “Ouders proberen professionele carrières in te passen in een gewoon mensenleven en staan voortdurend onder spanning en stress. TV wordt een kalmeringsmiddel dat actief spelen, lezen, praten en delen verdooft. Geplande activiteiten ontnemen de plek van persoonlijke groei en creativiteit.” Destijds zag ze al: “Zesjarige kinderen staan ​​net zo onder druk als directeuren. Kinderen worden ingepast in een gestroomlijnd schema dat speciaal voor de ouders is ontworpen, zodat zij de druk aankunnen.” In veertig jaar tijd is het probleem alleen maar groter geworden. 

Ik nam me na het lezen voor vaker ‘ja’ te zeggen, wanneer de kinderen mijn tijd en aandacht vragen. En dus zaten we daar te tekenen. Moeder en dochter. Ik met de woorden van Macaulay in mijn achterhoofd: “Je hebt een persoon op schoot. Dat is iets om je over te verwonderen.” 

Willemien Gunnink-Janssen woont met haar gezin in Engeland. Haar man is predikant.