We waren een bezienswaardigheid. Op zondagochtend op de fiets naar de kerk, mijn man voorop, drie hoogblonde kinderen in het midden en ik met de jongste achteraan. De auto was kapot en dus moesten we fietsen.

Engeland is geen fietsland en dat was niet alleen te merken aan de verbaasde en vertederde blikken van automobilisten en wandelaars, maar ook aan het gebrek aan fietspaden op een gedeelte van de route. Mijn man loodste ons veilig en wel naar de kerk. Stoep op stoep af, aangeven wanneer we konden oversteken, soms het verkeer tegenhouden, enthousiaste kinderen afremmen zodat iedereen mee kon komen. Toen ik hem vanuit mijn plek achteraan in de rij observeerde dacht ik wat een goede illustratie dit was van de preek die hij onlangs hield over de kenmerken van een ouderling uit 1 Timotheüs 3:1-7.

Een van de opvallende eisen aan een ouderling is dat hij goed leiding moet geven aan zijn eigen huis (vers 4). Want, zo redeneert de apostel Paulus, als iemand niet weet hoe hij leiding moet geven aan zijn eigen huis, hoe zal hij voor de gemeente Gods zorg dragen (vers 5)?

Zoals een vader zorg draagt voor zijn gezin, zo dragen ouderlingen zorg voor Gods gezin, de gemeente. Een goede vader is geen tiran maar ook geen schoothondje. Een goede vader onthoudt dat zijn vrouw en kinderen geschenken van de Heere zijn waar Hij zorg en verantwoordelijkheid voor draagt. Het gezag dat hij heeft ontvangen is niet bedoeld voor eigen gewin, maar voor de zegen van hen die onder zijn gezag staan. Een goede vader houdt rekening met zijn gezin en drijft niet zijn eigen zin door ten koste van alles.

Vaders en ouderlingen geven geen leiding aan een bedrijf of een leger, maar aan een gezin. Een wijze man raadpleegt zijn vrouw; wijze ouderlingen raadplegen hun zusters in de gemeente, en ook de broeders die niet in de kerkenraad dienen. Zoals een goede vader niet wil dat er iemand in het gezin buiten de boot valt, zo streeft een goede kerkenraad om de hele kerkfamilie te betrekken. We zijn immers kinderen van één Vader?

Zoals mijn man in zijn preek zei: is de oorzaak van misstanden in de kerk niet vaak dat de ouderlingen vergeten dat ze leiding geven aan Gods huisgezin (1 Timotheüs 3:5)?

Om ons veilig in de kerk te krijgen moest mijn man veel van zijn gewoonten aanpassen. Als hij alleen op pad gaat, fietst hij met grote snelheid, en ook over de gewone weg. Maar hij weet dat wij niet zo hard kunnen, en ook dat ik het te gevaarlijk vindt om met de kinderen tussen de auto’s te fietsen. Hij nam zijn taak als leider serieus door verantwoordelijkheid te nemen en tegelijk zichzelf te verloochenen. Volgen is dan een zegen.

Wanneer een kerkenraad op deze manier zorg draagt voor Gods gemeente, kunnen wij die onder hun gezag staan, met een gerust hart volgen. Wetende dat we veilig, zo de Heere wil, op de plaats van bestemming zullen aankomen.

Willemien Gunnink-Janssen woont met haar gezin in Engeland. Haar man is predikant.