Er is volop een reformatorische secularisatie aan de gang. Waar staan we over ongeveer 20 jaar (als de wereld dan nog bestaat)?
De gereformeerde gezindte laat een dubbel beeld zien. Enerzijds: we zijn niet meer de allerkleinste luyden, boeren en kleine middenstanders, die een sober leven leidden, met een sterk eeuwigheidsbesef, en voor wie de kerkgang in het leven centraal stond. We hebben ons geëmancipeerd, zijn rijk (en verrijkt?) geworden, en dat heeft ontegenzeggelijk tot materialisme geleid, een afnemend besef van de afhankelijkheid van God, en hier en daar zelfs het nalaten van de tweede kerkgang op zondagavond.
Anderzijds is ook zichtbaar dat veel ‘refo’s’ langzaam maar zeker overtuigd raken van een bepaalde urgentie: dat de vrijheden waarin wij ons altijd hebben mogen koesteren, steeds meer bedreigd raken, en dat het er nu steeds meer op aan komt. We zien dat mensen goede boeken gaan lezen, bezinningsbijeenkomsten bijwonen, en zo proberen in deze tijd weerbaar te zijn en secularisatie te voorkomen. We zien ook dat er veel jonge echtparen zijn met een roepingsbesef voor zending en evangelisatie.
Anders gezegd: we zien dat God ook in deze tijd in reformatorische kerken werkt.
Over de vraag waar we over twintig jaar staan, kunnen we somber zijn, maar het is altijd goed te beseffen dat onze toekomst in Gods hand ligt, en dat Hij altijd uit genade kan schenken dat Zijn kerk, ook in Nederland, nog/weer tot bloei komt.
