“Getrouwde moeders zijn twee keer zo vaak ‘erg gelukkig’ dan single of kinderloze vrouwen”. Dat is de uitkomst van onderzoek gedaan door het Institute for Family Studies. Ik wilde naar aanleiding daarvan iets schrijven in de trant van “het navolgen van Gods goede orde ‘werkt’”. Maar, zo dacht ik ineens, doe ik dan singles in de kerk niet tekort? 

Ik sprak onlangs een single vrouw van in de zestig. Ze vertelde dat ze single zijn het moeilijkst vond toen ze midden-veertig was. Niet (alleen) vanwege het gebrek aan een man, maar vooral omdat ze toen zeker wist dat ze nooit kinderen zou krijgen.  

Beter zwijgen? 

Ze was niet de eerste single vrouw van wie ik dat hoorde. Dat geeft te denken. Kunnen we praten over de goedheid van het huwelijk zonder onze single broeders en zusters het gevoel te geven dat hun leven niet compleet is? Kunnen we de waarde van het moederschap benadrukken zonder vrouwen die ongewenst kinderloos zijn, pijn te doen? Of kunnen we maar beter zwijgen? 

Ik denk niet dat zwijgen een optie is. Het huwelijk en kinderen krijgen is onderdeel van Gods goede scheppingsorde. We zien dan ook dat dit ‘werkt’ zowel in een seculiere als christelijke context. Kinderen krijgen binnen een gezond huwelijk is goed voor kinderen én volwassenen. Zelfs in een door de zonde gebroken wereld; en zelfs wanneer geen van beide ouders belijden christen te zijn. Het is nog steeds waar dat het huwelijk de hoeksteen van de samenleving is.  

Ook als het soms pijnlijk kan zijn, kunnen we dat niet negeren Zeker omdat in de seculiere wereld het huwelijk totaal geen prioriteit heeft: trouwen doe je als je je opleiding hebt afgerond, een goede carrière hebt en een (droom)huis bezit; jong trouwen en kinderen krijgen is iets voor niet-ambitieuze vrouwen. We zullen een ander geluid moeten laten horen, om te voorkomen dat ook in de kerk vrouwen (en mannen) zo over huwelijk en kinderen gaan denken. Met alle gevolgen van dien. 

Huwelijk versus vrije moraal 

Laten we echter duidelijk maken dat het huwelijk niet staat tegenover single zijn, maar tegenover een vrije seksuele moraal, samenwonen, ‘seriële monogamie‘, of het idee dat het huwelijk een soort gevangenis is.  

Wanneer we benadrukken dat het moederschap van onschatbare waarde is, dan is dat niet in tegenstelling tot vrouwen die dolgraag kinderen zouden hebben maar deze, om diverse redenen, niet van de Heere ontvangen hebben. We stellen dat tegenover een cultuur die zegt: vrouwen hebben wel iets beters te doen dan kinderen krijgen, of voor ze te zorgen; een cultuur die zegt: kinderen staan mijn geluk in de weg.  

We spreken over de goedheid van het huwelijk, naast de goedheid van single zijn (1 kor. 7:7,8,26,32,35,38). Christopher Yuan zegt: “reinheid in single zijn en trouw binnen het huwelijk, daar gaat het om.”  

We zwijgen niet over de onvervangbaarheid van moeders, maar bemoedigen ook hen die geen eigen kinderen hebben dat ze wel geestelijke moeders kunnen zijn.  

Als we leven uit genade en ons laten leiden door het Woord van God, dan kunnen we leren om in alle omstandigheden tevreden te zijn (Fil.4:11-13). Dan kunnen we alles wat in Gods Woord goed genoemd wordt naspreken, ook we dit zelf niet hebben ontvangen . Daarin vinden we elkaar. Getrouwd en single, mét of zonder kinderen.