Ik ben best vaak erg verdrietig/zit slecht in mijn vel en zie het echt niet zitten om een groot gezin te krijgen. Ik heb nu twee kinderen. Ik kan heel veel meer kinderen echt niet aan. Wat nu?

Dat moet een moeilijke ervaring voor u zijn. Zo op afstand is het moeilijk de juiste woorden te vinden. In de basis geloof ik dat een echtpaar te allen tijde moet open staan voor het ontvangen van kinderen, maar er kunnen situaties zijn waarin dit niet verantwoord is. Daar zou ik dan graag met u over door willen spreken.

Voor nu een paar lijnen. Als eerste: het klinkt alsof het opvoeden van kinderen niet op zichzelf genomen het probleem is maar dat er een probleem achter of naast ligt. Is dan ‘niet meer kinderen’ de oplossing, of zou het niet beter zijn om eerst naar andere aspecten te kijken?

Dat de zorg voor kinderen zwaar is, is wel moeilijk maar niet vreemd: kinderen krijgen is na de zondeval zwaar geworden (Gen. 3:17). Tegelijk is het een zegen gebleven, en ik hoop dat het voor u zo mag liggen, dat u ondanks de last toch kinderen met verwondering uit Gods hand ontvangen mag.

U schrijft verder over ‘heel veel meer’. Maar u hoeft niet te beginnen bij dat grote aantal, maar bij de vraag naar een eerstvolgend kind. Leven van stap tot stap (vergelijk Matth. 6:34). Wie weet hoe de situatie over een poos is, wanneer u drie kinderen hebt.

Als laatste voor nu: het ontvangen van kinderen is nooit iets van u alleen. Hoe staat uw man er in – zowel qua overtuiging als qua praktische ondersteuning? Hij is hierin onmisbaar. Daarnaast is er familie en een kerk, Die God wil gebruiken tot hulp.

En door alles heen mag uw oog op Hem gericht zijn. Kinderen krijgen zonder Hem en Zijn genade is ten diepste onmogelijk – ook twee kinderen, en ook wanneer we wél sterk zijn. De hoofdvraag is toch, of u uzelf en uw gezin aan Hem weet toe te vertrouwen.