Mag je scheiden als je partner van geslacht verandert?
Veranderen van geslacht is biologisch niet mogelijk. Bovendien is het huwelijk geen zaak van partnerschap, zoals een besloten vennootschap of sportbuddy, maar een echtverbintenis voor Gods aangezicht. Dit is een levenslang verbond in voor- en tegenspoed, in gezondheid en ziekte, waaronder we ook geestesziekten en verstoringen kunnen rekenen. De vraag is dus eigenlijk of je mag scheiden van een echtgenoot als die in vergaande staat van genderverwarring verkeert? In principe mag een gelovige daartoe geen initiatief nemen. Wel kan een scheiding van tafel en bed wenselijk zijn. Of dat zo is, hangt samen met de omstandigheden. Heeft de ‘transitie’ geleid tot bewuste geslachtelijke verminking en tot ondermijning van de seksuele functie van het huwelijk? Het maakt ook verschil of het de man als geestelijk leider of de vrouw betreft. Bovendien spelen bij genderdysforie op volwassen leeftijd dikwijls extra psychiatrische problemen. Ook het effect daarvan op eventuele kinderen moet gewogen worden. In algemene zin, leert de Bijbel dat het Gods bedoeling is dat man en vrouw bij elkaar blijven. Een man die zijn vrouw wegstuurt kan echtbreuk veroorzaken, en echtscheiding is daarom in principe niet toegestaan (Mark 10:10-11). Evenmin mag een vrouw van haar man scheiden. Waar het door echtbreuk of de gebrokenheid van de wereld toch gebeurd is of niet anders kon, vraagt de Heere van haar om ongetrouwd te blijven (1 Kor. 7:10-11).
Literatuursuggestie(s):
– R. van Kooten e.a., Echtscheiding, een onmogelijke werkelijkheid een pastorale, psychologische en juridische handreiking, Jongbloed, Heerenveen 2002.
– W.J. Eijk, De Band van de Liefde, katholieke Huwelijksmoraal en seksuele Ethiek, KokBoekencentrum, Utrecht 2022.
